anderen accepteren

Anderen accepteren en daar zelf van leren

Yin yoga draait om ontspannen. Het ontspannen van al je spieren. Allemaal. Ook die.

Ook ik lig daar vaak mee te vechten. We hebben allemaal lichamen die (hopelijk) werken en ons voedsel verteren en daar komt regelmatig wat gas bij kijken. En zeker op het moment dat je in zeer ongemakkelijke houdingen ligt en daarbij óók nog eens moet zien te ontspannen, kun je in een hele lastige situatie terechtkomen. Het is mij (nog) niet gebeurd en ik zal ook zeker strijden tot ik erbij neerval. Niet echt het idee van yoga, maar hee, ik heb mezelf (nog) niet voor schut gezet. Dat is ook wat waard.

Het zou je maar gebeuren

Toch was het rare gevoel dat ik telkens kreeg van iemand die een scheetje liet in die doodse stilte de laatste keer anders. Ik merkte dat ik het begreep. Ik kon me inleven. Het zou je maar gebeuren. Dat is al rot genoeg. Dan hoef je echt niet ook nog een groep mensen erbij te krijgen die nare dingen over je denken, of gaan zuchten of zelfs nare gezichten trekken. Doordat ik het gevoel me zo goed kon voorstellen, voelde ik ineens een grote opluchting. Ik hoefde namelijk niet nog 5 minuten lang me te bedenken hoe stom het eigenlijk was dat ze hem niet gewoon had ingehouden.

Er komt een dag..

Andermans ongelukkige acties of zelfs fouten kan ik de laatste tijd steeds beter begrijpen. Mensen die tegen me aanlopen, me bijna omver rijden of een keertje niet vriendelijk lachen. Ik kon altijd best snel gefrustreerd raken van de onhandige gedragingen van anderen. ‘Kun je niet uitkijken?’ en ‘Denk toch eens na!’ schoten geregeld door mijn hoofd. Zowel bij onbekenden als bij mensen dichter bij me. Nu ik me meer en meer realiseer dat ik precies hetzelfde ben, is het veel makkelijker te begrijpen en ook meteen te vergeven. Alsof ik dacht zo perfect te zijn!? Ik ben precies zo! Ik rijd ook wel eens iemand bijna omver en lach echt niet altijd even vriendelijk. En er komt een dag dat ook mij een scheetje ontglipt tijdens een yogales. Dan hoop ik toch ook dat anderen begrip kunnen tonen en het me willen vergeven? Door het inleven en meeleven vervalt voor mij de behoefte om te oordelen.

Wat maakt mij zo anders?

Naast dat dit al fijn is, kwam er nog iets veel belangrijkers bij. Wat maakt mij zo anders? Helemaal niets. Dus waarom zou ik, als ik andermans onhandigheden tegenwoordig makkelijker kan vergeven, dat bij mezelf nog steeds weigeren? Wat maakt dat ik wél perfect moet zijn en de rest van de wereld niet? Nou, daar had ik natuurlijk geen fatsoenlijk antwoord op. Dus, ik heb niet zoveel keus. Óf ik vergeef niemand óf iedereen. En daar hoor ik ook bij.

Dus, lief meisje bij de yogales, bedankt voor je scheetje. Lieve mensen die tegen me aanlopen of kortaf tegen me doen, bedankt. Lieve mensen die kwetsende dingen zeggen met goede bedoelingen, bedankt. Dankzij jullie leer ik nu mezelf te vergeven.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *