belemmerende overtuigingen ombuigen

Belemmerende overtuigingen ombuigen is helemaal niet nodig

Lieve lezer, vandaag een oefening voor je belemmerende overtuigingen. En dan niet die overtuigingen waar je allang mee aan de slag bent gegaan (keep up the great work trouwens!). Nee, we gaan kijken naar precies die overtuigingen die je niet eens ziet als overtuigingen, maar als feiten. Belemmerende overtuigingen zou je volgens velen moeten ‘ombuigen’. Maar wat als dat niet werkt? Telkens wanneer je jezelf betrapt op een ‘dat is gewoon zo’, is het een goed moment om in te grijpen en deze oefening erbij te pakken. Want niets is ‘gewoon zo’.

Wat is momenteel jouw meest vastgeroeste overtuiging?

Een aantal van mijn grootste belemmerende overtuigingen hangen rondom mijn chronische pijn. Niet gek natuurlijk dat mijn hoofd daar verhalen omheen heeft gemaakt, maar het levert me vaak wel onnodige frustraties en soms zelfs somberheid op. Vul voor jezelf vooral iets anders in telkens wanneer je ‘(chronische) pijn’ leest. Dit is werkelijk overal op toe passen.

Disclaimer: We gaan hiermee geen pijnen van welke soort dan ook wegtoveren; we gaan alleen kijken of we er iets meer in kunnen ontspannen en er daardoor wellicht iets minder last van hebben.

De geniale metafoor van vandaag

Als ik een snee in mijn hand heb, denk ik daar niet zoveel over na. Ik ga ervan uit dat hij weer geneest, ik geef mijn hand wat meer rust en sta er verder niet zo bij stil. Er is alleen de pijn in dat moment, helemaal los van eventuele pijnen in het verleden of de toekomst. Nu doet mijn hand pijn. Straks misschien niet, of minder, of nog evenveel. Maar dat zie ik straks wel weer.

Dit zijn de feiten – mijn feiten

Bij mijn chronische pijn is dat heel anders. Daar zegt de ene pijn dat er een andere pijn aan komt, of een bepaalde pijn dat het rap erger zal worden, en zelfs op de betere momenten zijn er onhandige overtuigingen over wat er komen gaat. Ik heb er bewijs voor, toch? 15 jaar lang heb ik elke dag ongeveer hetzelfde gevoeld. Dit zijn feiten. Dit is hoe mijn lichaam werkt. Punt.

Hoe zou je je dan voelen?

Maar wat nou als ik zou loslaten dat dit feiten zijn? Wat als ik dit huidige moment volledig loskoppel van toekomst en verleden? Wat als ik toegeef dat het gedachten/overtuigingen zijn? Hoe zou ik me dan voelen? Dan zou ik in elk geval kunnen toegeven dat het geen erg handige of prettige gedachten zijn. Dus als ik niet in die gedachten mee hoef te gaan, zou ik me beter voelen. De huidige pijn zou niet veranderen, maar de frustraties en angsten eromheen zouden wel kalmeren. Ineens is het precies hetzelfde als die snee in mijn hand waar ik verder niet zoveel mee bezig ben – behalve mijn hand de rust en tijd geven om te herstellen.

Jezelf terughalen naar het hier-en-nu

Dit is het. Zo simpel is het. Dit was de oefening al. Door je hier zo vaak als je kunt bewust van te worden, kun je jezelf terughalen naar het huidige moment. Je trekt jezelf weg uit die onhandige hoek in je mooie koppie en zet jezelf weer met beide benen in het nu. En wat is er nu? Nu is er pijn. Oké. Vervelend. That’s all. Wie weet hoe het er over een seconde voor staat. Of een uur. Of een dag. Of een maand. Of een jaar. Je weet het niet. Hoe hard je misschien ook denkt dat het zeker te weten, je weet het niet. Misschien komen er morgen wel aliens op aarde met geneesmiddelen voor alle ziekten en pijnen die wij nog niet konden oplossen (ik geef toe: misschien ook niet). Of misschien vinden onze aardse medici wel iets nieuws uit. De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit. Alles is altijd in beweging.

Die verhalen zijn nutteloos

Telkens als ik mezelf erop betrap dat ik denk dat een pijn ergens een voorbode voor is, haal ik mezelf terug. Ik hoef mezelf helemaal geen verhalen te vertellen die me boos maken op mijn lichaam of me bang maken voor de toekomst. Dat is letterlijk nutteloos. De pijn is er toch wel. Maar die pijn in m’n hart (aka de frustratie, angst en wanhoop) is vaak nog vervelender dan mijn pijnlijke rug zelf.

Belemmerende overtuigingen ombuigen of loslaten?

Ik ben heel benieuwd in welke vastgeroeste belemmerende overtuiging jij gelooft en van welke jij nu voelt dat het tijd is om hem los te laten. Je hoeft hem dus niet te vervangen (aka ombuigen) voor een roze-wolkjes-tegenhanger waar je toch niet in gelooft. Je hoeft hem überhaupt niet te vervangen. Hij mag er gewoon zijn. En tegelijkertijd mag jij terugkomen in het nu waar er alleen is wat er nu is helemaal los van wat er ooit was en ooit zal zijn.

Veel succes! En stuur me zeker een berichtje als je hier verder over wilt brainstormen!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *