body positivity en afvallen

Body positivity en afvallen – kan dat?

Na een geschiedenis van diëten, uithongeren, eetbuien, overeten, compenseren, aankomen, afvallen, nog meer afvallen en nog meer aankomen, is mijn relatie met gewicht, eten en mijn lichaam niet helemaal optimaal. Ik ontdekte een jaartje geleden body positivity en vrij eten en dat klopte meer dan iets ooit had geklopt. Maar …

Ik schoot door en ging meer eten dan ik wilde (bye bye vrij eten). En nu sta ik hier met een lijf dat niet klopt. Lang wist ik er geen woorden aan te geven – het voelde namelijk alsof ik in beide categorieën faalde. Ik wilde absoluut niet meer diëten, maar ik voelde me ook niet helemaal thuis in de body positivity. Want ook al ging ik steeds meer van mezelf en mijn lichaam houden, mijn lichaam voelde tegelijkertijd steeds minder fijn en ik voelde de behoefte om daar iets aan te veranderen. Body positivity en afvallen – mag dat wel?

Het verhaal van mijn sleutelhanger

Tijdens deze verwarring ging ik mezelf ook nog eens dwingen om bepaalde dingen te voelen (nooit echt een topplan natuurlijk, but I keep trying). Zo had ik een sleutelhanger met een foto van mijn vriend en mij bij een toeristenattractie op vakantie waar ik in alle opzichten slecht op stond (onder andere heel erg, uhm, ‘vol’). En ik heb hem aan mijn sleutelbos gehangen met de eis dat ik zou leren daarvan te houden. Maar wat ik daar zie klopt helemaal niet. Dus dat werkt dan natuurlijk ook niet.

Het klopt simpelweg niet

Nu weet ik wat het is. Het is geen dramatisch en diepgaand probleem dat weer omhoog is gekomen – het is simpelweg dat het niet klopt. Dit lichaam, zoals het nu is, past niet bij me. Niet bij hoe ik me voel en niet bij hoe ik mezelf zie. Het gewicht waar mijn lichaam meestal op blijft hangen, past wel. Ik vind dat geen geweldig gewicht, want ik zie er niet uit als Barbie, maar het is wel wat bij me past. En dat betekent dat er een paar kilo’s af mogen.

Nu is het iets dat ik mezelf gun

Dat gebeurt met een boel voorzichtigheid om niet weer in de val van diëten of andere problemen te trappen – ik beweeg wat meer en eet wat minder en ga mezelf verder niets onthouden. Deze keer is het niet iets dat ik mezelf weiger, maar iets dat ik mezelf gun: het lichaam waar ik me goed in voel. Met dat lichaam voelt het ook veel logischer om er helemaal van te houden – zelfs al is het niet mijn droomlichaam.

Body positivity en afvallen – vanuit liefde, niet vanuit angst

Het voelt erg kwetsbaar om dit te delen, omdat ik uit de zoveelste hokjes stap waar ik mezelf toch weer in had gepropt. Altijd is er die behoefte om ergens bij te horen en één manier te vinden die helemaal perfect voor me werkt, maar zo gaat het niet in het leven. We zijn allemaal unieke mensen met unieke paden. We leren along the way van alles – we plukken hier een appel en daar een peer en soms komen we een boom tegen met bonbons of juist met boerenkool (tuurlijk Shirley, geweldige metafoor). Dat alles stoppen we in ons rugzakje en – als we het onszelf kunnen gunnen – rapen we het bij elkaar en vormen het tot een klompje dat klopt. Dat helemaal is zoals wij zijn. Dat past. En dat ga ik nu doen.

De eerste stap is gezet: de sleutelhanger is eraf en ik ga een nieuwe laten maken waar ik blij van word. Waar ik naar kan kijken en me automatisch ga voelen zoals ik me wil voelen. Mezelf zien zoals het klopt voor mij.

Het ene randje en het andere randje

Een vriendin legde het laatst ook zo simpel en luchtig uit: ‘Kijk, zoals ik ben, zit er een randje vetjes om me heen – dat ben ik, dat is helemaal van mij. Maar op dit moment zit er nog een extra randje omheen die niet bij me past, die niet bij me hoort. Dat ene randje klopt, dat andere randje niet.’ En mijn ogen vielen uit mijn hoofd – zo makkelijk kan het toch niet zijn!?

Langzaamaan begin ik het nu ook te voelen – het verschil tussen die twee randjes. En ik ga er de tijd voor nemen om rustig aan en met veel geduld weer richting het randje te gaan dat wél bij me hoort. Want dat verdien ik. Om in het lijf te leven dat helemaal ik is, niet minder en niet meer. Gewoon ik.

Dit is waarom ik mijn autobiografie schrijf.

Ik wil de wereld zo graag laten voelen dat pijn – mentaal, emotioneel, fysiek – niets te maken heeft met hokjes. Wat jij ervaart, bestaat ook als je ergens in het midden hangt. Daar bestaat het meeste. Je ervaart niet pas emotionele pijn en worstelingen rondom eten als je het naambordje eetstoornis hebt gekregen, je ervaart niet pas fysieke pijn als je aandoening een naampje heeft gekregen en je hebt niet pas een moeilijke jeugd gehad als het een naampje heeft gekregen. Pijn is pijn. Het is er. Laten we het voelen en het er laten zijn. Bij onszelf en bij iedereen. Naamloos. Want pas dan voelen we het echt. En pas dan kunnen we het toelaten en het omzetten in iets moois. Pas dan. Welkom in het midden. Je mag er zijn.

2 antwoorden
  1. Annelies
    Annelies zegt:

    Ik hou echt zo hard van jouw inzichten en de manier waarop je ze kan neerschrijven.
    Ik heb nooit een eetprobleem gehad, maar eet wel heel graag en denk altijd dat er wat kilo’s te veel zijn. Een klein laagje mag er hier dus ook nog wel af, maar een barbie ga ik ook nooit worden en dat is ok.

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Wat heerlijk om te horen, Annelies! Onwijs bedankt voor je fijne reactie. Dat waardeer ik echt! Love your laagjes, doe wat goed voelt en weet dat je op elk moment precies goed bent zoals je bent. 💛

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *