power pose

De power pose – (hoe) werkt het?

De power pose. Je rug rechten geeft je zelfvertrouwen. Glimlachen verlaagt je stressniveau. Fronsen doet het omgekeerde. Sommige mensen geloven dat je jezelf kunt foppen en met je lichaamstaal jezelf wijs kunt maken dat je je anders voelt dan eigenlijk het geval is. Maar werkt het nou echt, zo’n power pose?

Nu vraag ik me af wat hier de kip en het ei is. Hoe je met jouw gezichtsuitdrukking de wereld benadert, heeft namelijk veel invloed op hoe de wereld jou benadert. En dat doet op zijn beurt natuurlijk heel veel met hoe je je voelt.

Krijg je van die power pose echt acuut meer zelfvertrouwen, of kom je zelfverzekerder over wat uiteindelijk terugkoppelt naar je daadwerkelijke zelfvertrouwen – omdat je date of sollicitatie goed is gegaan, omdat je serieus werd genomen, omdat je benaderd en behandeld werd alsof je zelfverzekerd was?

To power pose, or not to power pose?

Maakt dit uit? In mijn ogen niet. Of het nou de houding zelf is die iets verandert aan de stofjes in je hersenen of de gebeurtenissen die volgen op de houding, als het effect positief is, waarom zou je het dan niet proberen? Waarom moet de werking eerst wetenschappelijk bewezen zijn? Gewoon lekker voor jezelf uitzoeken of het goed voelt of niet.

Spanning in mijn lichaam opmerken

Toen ik hierover aan het lezen was, lag ik heerlijk ontspannen warm in bed na een lange, koude dag. Ik had zin om meer te lezen en ook zin om te slapen. Ik was blij. Ik was dankbaar. Vlak nadat ik had geconstateerd dat mijn gezicht inderdaad op ‘vriendelijk’ stond nu ik me zo fijn voelde, werd ik geconfronteerd met nieuws dat mijn gezicht direct op ‘onvriendelijk’ zette. Ik fronste en voelde zelfs mijn hart net iets sneller en harder gaan kloppen. En mijn belangrijkste aanwijzer: mijn kaken klemden een stukje stijver op elkaar.

De strijd tussen hoofd en lichaam

Terwijl ik me weer probeerde te ontspannen, veranderde er weinig aan deze seintjes in mijn lichaam. Ik wilde op dat moment niets met deze informatie doen; ik wilde gewoon slapen. Mijn kaken bleven stijf, de spiertjes bij mijn wenkbrauwen en voorhoofd bleven gespannen en er ontstond langzaam ook een strak gevoel in mijn keel. Mijn hoofd bleef eisen dat ik me weer zou ontspannen, maar mijn lichaam was niet van plan de spanning zomaar op te geven.

Weg tevreden gevoel, welkom ergernissen

Ineens was het allemaal toch niet zo rooskleurig meer. Eigenlijk had ik het ondertussen toch wel erg warm gekregen, was ik plots wel heel erg moe en bedacht ik dat het (alweer) te laat was om nog genoeg uurtjes te kunnen pakken die nacht. Ook besloot ik op dat moment dat ik niet snel genoeg had gelezen en zelfs het boek in mijn handen werd uitgeroepen tot onhandig. Mijn tevreden gevoel was van de aardbodem verdwenen.

Als een idioot glimlachen om niets

Al langer was ik me bewust van de effecten die mijn humeur en stressniveau hebben op de spanning in mijn lichaam. Maar doordat ik net had gelezen dat de effecten andersom ook kunnen werken, wilde ik dat toch even uitproberen. Dus begon ik maar als een die-moet-heel-snel-een-spuitje-krijgen-en-een-enkeltje-naar-het-gesticht-persoon in bed te liggen glimlachen. En nee, mijn vriend keek niet eens gek op; hij kent me al iets langer dan vandaag.

Daar was de ontspanning weer

Het werd inderdaad makkelijker om mijn lichaam weer te ontspannen toen ik me concentreerde op al die plekken die wel wat verzachting konden gebruiken. Het lukte me al snel weer om alles te zien waar ik dankbaar voor ben en dat creëerde genoeg ruimte voor weer wat hoop en vertrouwen. En zo viel ik toch nog in slaap. Eind goed, al goed.

Wat ook geholpen kan hebben is dat ik na een paar seconden als een idioot redeloos te hebben liggen glimlachen, mezelf keihard heb uitgelachen. Kan me zo voorstellen dat dit ook voor enige ontspanning heeft gezorgd.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *