eerst van jezelf houden

Moet je echt eerst van jezelf houden om van een ander te kunnen houden?

Dr. Brown: ‘We kunnen niet meer van een ander houden dan van onszelf.’ Deze woorden deden me denken aan alle keren in mijn leven dat mensen als ongevraagd en zogenaamd goedbedoeld advies een variant hiervan naar me toe hebben geworpen: ‘Je moet eerst van jezelf leren houden, voordat iemand anders van je kan houden.’

De stelling van Brené kan ik nog begrijpen (al ben ik het daar ook niet mee eens), maar die andere maakt me ronduit boos. Tegen al die mensen die dit ooit uit hun mond hebben gekregen, wil ik dan ook graag twee dingen zeggen. Bullshit! En: besef je je wel wat je aanricht met deze woorden?

Je capaciteit

Dit is denk ik echt het enige puntje waarop Brené en ik verschillen van mening. In mijn ogen moeten we deze opmerking als volgt opvatten: hoeveel je van een ander kunt houden, laat zien hoe groot jouw capaciteit is om te houden van iemand. En die iemand kun jij dus net zo goed zelf zijn. Maar dat op een bepaald moment in je leven je van niemand meer kan houden dan van jezelf, dat geloof ik niet.

Het slechtste advies ooit

We verlaten Brené voor even en gaan terug naar de respectloze variant. Situatie: we hebben twee mensen. Een van deze twee mensen heeft in zijn of haar jeugd nooit geleerd om (onvoorwaardelijk) van zichzelf te houden. En dan zeg jij tegen deze persoon: ‘Hee, maar je moet toch echt gaan leren van jezelf te houden, want anders kan iemand anders dat ook niet.’ Zou dat helpen? Zou deze persoon dan zeggen: ‘Thanks man, dat was het zetje wat ik nodig had.’? Denk het niet. De kans is groter dat diegene denkt: oké, het lukte me al niet om van mezelf te houden, maar nu blijkt dus dat het ook nog eens onmogelijk is dat er iemand anders van me houdt. I give up.

Gebrek aan motivatie

Over het algemeen doe je het niet-houden van jezelf niet expres. De meesten die daar last van hebben werken er al lange tijd aan en het lukt tot nu toe gewoon nog niet zo best. Ook zonder deze opmerkingen heeft het al genoeg nadelen. Motivatie komen we niet tekort, trust me. Het is al heel moeilijk om te geloven dat er iemand bestaat die van jou houdt, als je dat zelf al niet eens lukt. En nu wordt jou verteld dat dat inderdaad een sprookje is. Het is namelijk onmogelijk. Hoi put? Ben ik dan! Ik was bijna op de bodem, maar nu ben ik er dan eindelijk in geflikkerd.

Het is ook nog eens niet waar

Ik heb het om me heen zien gebeuren en het is mij ook gebeurd. Ik begin zelf langzaam een idee te krijgen van hoe ik ga leren van mezelf te houden. Maar er slaapt al een jaar lang elke nacht iemand naast me die duidelijk wel al helemaal heeft uitgevogeld hoe dat werkt. Don’t ask me how.

My confessions

Soms is het ook verwarrend moet ik toegeven. Dan zie ik even niet meer hoe loveable ik ben en weet hij het nog steeds voor elkaar te krijgen. En iets in mij verwacht stiekem nog steeds dat zodra hij eenmaal door heeft wie ik ‘echt’ ben (weet-ie heus allang, dit zijn de rare kronkels in mijn koppie), hij alsnog naar de andere kant van de wereld verhuist. En ohja, nog een confession: soms voel ik me zelfs een beetje boos omdat hij te lief voor me is. Yup, major luxeprobleem.

De welbekende fundering

Al langere tijd worstel ik hiermee en ik ben momenteel een fundering aan het leggen. De beste tot nu toe. En de reden dat ik die fundering nu kan leggen? Ik kan het afkijken. Mijn vriend laat me al drie jaar zien wat het betekent om onvoorwaardelijk van iemand te houden. En ik begrijp het steeds beter. En, ik houd ondertussen onvoorwaardelijk van hem. Dus ik kán het. Bingo! Eerste stap is gezet.

Ne-Yo is het ook met me eens: ‘Girl, let me love you, until you love yourself’. En als Ne-Yo het zegt, dan is het zo. Het kan dus wél in deze volgorde. Punt uit.

Prachtig vooruitzicht

Als je de stelling van Brené dus bekijkt als de mogelijkheid die jij in je hebt, de liefde die jij te geven hebt, voelt het heel hoopvol. Blijkbaar kan ik zoveel van iemand houden. Kijk maar naar degene waar jij het meeste van houdt. In mijn geval mijn vriend. En kijk dan eens naar hoeveel je van diegene kunt hebben, hoe volledig je diegene accepteert en hoe makkelijk je hem of haar vergeeft. Dat kun je dus ook voor jezelf. Dat is nog eens een vooruitzicht! Een mooi begin.

Oh en nog zo eentje van dr. Brown: ‘Ons gevoel erbij te horen kan nooit groter zijn dan de mate waarin we onszelf accepteren.’ Voor als je nog niet genoeg stof tot nadenken had.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *