erbij horen

Erbij horen met een fysieke beperking

Tijdens de Lage Landen Schrijfweek ontdekte ik een groot voordeel van mijn rugklachten. Ja, je hoort het goed. En niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving. Dat was raar. Heel raar. Voor het eerst zag ik mijn beperkingen niet als een last, maar als iets wat voordelig is voor mij én voor anderen.

Ik vertrok naar deze week met grote zorgen of ik hier wel goed aan deed. Ga ik niet precies in de positie belanden waar ik altijd zo verdrietig van word? De positie van sneu persoontje waar iedereen heus wel rekening mee wil houden – heus wel, echt wel, geen probleem hoor. Niet alleen de positie van buitenbeentje, maar ook de positie van probleemgevalletje. Met in dikke, rode, watervaste stift op mijn voorhoofd: RUG.

Zo’n overdreven voorbeeld voor je neus

En ja, deze momenten waren er ook.

Maar andere momenten hadden gelukkig de overhand. De momenten waarop ik zag hoe ik met mijn beperkingen de weg vrijmaakte voor anderen om ook beter naar hun (fysieke) grenzen te luisteren. Doordat ik op een matrasje bij het kampvuur lag en stond wanneer iedereen zat, zette ik de toon. Zo’n overdreven voorbeeld voor je neus helpt. Heel veel vreemder dan ik kun je niet worden, dus feel free om lekker te doen wat goed voelt en te luisteren en handelen naar wat jij nodig hebt.

Boven alles willen we erbij horen

Toen ik – heel romantisch – naar het kampvuur lag te staren, realiseerde ik me hoe erg we allemaal in ons eigen wereldje leven. Hoe we stuk voor stuk denken dat anderen normaler zijn dan wij. En hoe we er, boven alles, bij willen horen.

Bij veel mensen speelt dit zich alleen in hun hoofd af en zul je er als buitenstaander niets van merken. Maar dat betekent niet dat het minder echt of aanwezig is. Sure, om mijn afwijking kun je niet heen als ik weer eens onhandig naast je sta te kletsen terwijl jij gewoon lekker onderuit zit en je nek moet verdraaien om mij aan te kunnen kijken, maar dat betekent niet dat ik ook echt meer afwijk dan jij. Het is alleen wat opvallender.

‘Normaal’ en onopvallend zijn is geen optie …

Ik ben verplicht open en bloot te showen op welke manier ik (onder meer – there is definitely a lot more) anders ben. Ik moet het fysiek zichtbaar maken, anders kan ik vrij snel niet meer functioneren van de pijn. Dat is een voordeel. Ik kan niet faken. Het heeft geen nut om te proberen ‘normaal’ te zijn en niet op te vallen, want dat is simpelweg niet haalbaar. Ik word uit dat comfortabele ho(e)kje geschopt en gedwongen ervoor uit te komen dat ik niet voldoe aan de status quo.

… en maar goed ook

En dat is best handig. Niet leuk, wel goed. Want als ik niet zoveel pijn zou krijgen door te proberen mezelf naar de standaard te vormen, zou ik het doen, continu. Ondanks de mentale en emotionele pijn die het oplevert. Want wat ik er, voor mijn gevoel, mee kan voorkomen is 100 keer pijnlijker: afwijzing.

We willen allemaal hetzelfde

Stiekem heeft iedereen dezelfde verlangens en onzekerheden. Iedereen wil erbij horen, one way or another. Zo zijn we namelijk geprogrammeerd. In andere tijden hadden we het niet eens overleefd zonder elkaar. Levensbelangrijk dus. En zo voelt het soms nog steeds.

Iedereen is even bang

Heb ik nu een kant-en-klare oplossing voor je? Nope, I’m very sorry. Ik merkte wel hoeveel verschil het voor mij maakte om bewust te worden van het feit dat iedereen deze behoefte aan ‘erbij horen’ heeft – ook al is het bij de een wat zichtbaarder dan bij de ander. Uiteindelijk is iedereen het meest bezig met zichzelf, met ‘leuk’ en ‘normaal’ doen, met overleven. En zoals ik laatst een jong meisje dat voor het eerst naar de middelbare school ging, hoorde zeggen: ‘Maar iedereen is even bang. Dus daarom ben ik minder bang.’

Maakt dat we er allemaal bij willen horen niet per definitie dat we verbonden zijn en er dus al bij horen?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *