gevoelens verklaren

Gevoelens verklaren – waarom je dit niet moet doen

Ik kan vrij goed mijn gevoelens verklaren (en begrijpen, en uitleggen). Best wel heel erg goed eigenlijk. Ik heb er genoeg psychologen mee in de war gebracht (misschien niet echt iets om trots op te zijn). Ook kan ik situaties goed van alle kanten bekijken. En zo’n prima eigenschap kan toch best tegenwerken in het leven.

Door 24 jaar te oefenen met (veel te veel) nadenken, analyseren en uitleggen, is dit mijn grote mattie geworden – mijn steun en toeverlaat en mijn schild tegen échte kwetsbaarheid. Laatst voelde ik me rot; ik voelde me onbegrepen en onverbonden. En daar kwam direct een potje onzekerheid en een bakje zelftwijfel bij. Gratis en voor niets.

Driedubbele blauwe plek

Ik zal je de sneue details van de breakdowns besparen, maar het waren er best een aantal de afgelopen week. Niet serieus genomen en/of begrepen worden is een erg pijnlijk plekje voor me – ik heb me er iets te vaak aan gestoten. Een blauwe plek op een driedubbele blauwe plek, zeg maar. Zo eentje die al zeer doet als je er alleen maar naar kijkt. Een beetje zoals de koekjes die zich al bij mijn buikvet hebben gevoegd terwijl ik er alleen maar in gedachten naar knipoogde.

Groot houden en opkroppen

Een goede vriendin van me hoorde mijn driftige geratel van de week heel geduldig aan. Ik begrijp heel goed dat mensen soms (of gewoon best wel vaak) moeite hebben mij te volgen; ik heb er nogal een handje van om dingen op te kroppen en me lange tijd groot te houden. Als ik er dan eindelijk mee voor de dag kom, schrikken mensen en snappen ze er niets meer van. Superraar.

Stoppen met gevoelens verklaren

Terwijl ik alles aan het uitleggen en analyseren was, stond deze lieve vriendin op en zei: ‘Stop maar even met praten.’ Zo liefdevol als je dit maar kunt zeggen. Ik keek haar aan met ogen als pingpongballen. Want wat ben ik zonder mijn taal? Wat moet ik dan? Dan moet ik … Oh nee, zeg het niet. Voelen. Ze gaf me een knuffel en ik barstte in huilen uit. Natuurlijk begon ik zodra ik weer enigszins fatsoenlijk kon ademen direct weer te praten en uit te leggen wat er gebeurde – old habits die very very hard.

Maar je kon er zo rustig over praten

Het voelen zonder het praten viel me zwaar. Dat was écht voelen. Blijkbaar heb ik toch altijd mijn emoties een beetje onderdrukt met de woorden die ik eraan gaf. Ik hoef het niet door en door te voelen als ik er maar genoeg van begrijp. ‘Maar je kon er zo rustig over praten, ik had niet verwacht dat je het daar zo zwaar mee had!?’ ‘Ik weet het. Ik ook niet. Dat was het hele idee.’

Verklaren = overschreeuwen en onderdrukken

Telkens wanneer ik aan het uitleggen ben wat ik voel en waarom ik het voel, ben ik het stiekem aan het overschreeuwen en onderdrukken. En zo blijft er altijd nog een restje rotgevoel vanbinnen kleven. Nu ik het er echt uit gooide, zonder de belemmeringen van woorden, kwam er eindelijk wat ruimte.

Soms is er niets op te lossen, soms is er niets te verklaren. Soms is het gewoon even rot. Daarvoor hoef je helemaal niets en niemand te snappen. Geef jezelf de kans om het te voelen, des te sneller is het weer voorbij. En vergeet niet om wat troost te zoeken. Het gaat allemaal veel soepeler als je ondertussen je snot aan iemands schouder kunt afvegen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *