de gevolgen van zelfliefde

De onverwachte gevolgen van zelfliefde

Onlangs heb ik mezelf (dankzij een lieve sponsor) meegenomen naar de musical Mamma Mia. Ja, alleen. Want dat vind ik leuk. Date night met mezelf. Maar dat is een heel ander verhaal.

In de rij staand voor de musical deed mijn hoofd dit: ‘Mamma Mia, jaaaa, die film was ook leuk, daarin heeft mijn een van mijn favoriete actrices de hoofdrol! Hmm, sinds wanneer heb ik favoriete actrices? Sinds wanneer heb een favoriete iets? OMG I’VE CHANGED.’

De anti-fangirl

Ik was nooit fan van iets of iemand. Had geen idool. Niemand waar ik tegenop keek of wie ik wilde zijn. Ik had vooral een lange lijst van mensen zoals ik niet wilde zijn – en daar stond ik zelf ook op. Om er toch nog een beetje bij te horen ging ik posters uit de Hitkrant aan mijn muur hangen met plakkauwgom (niet doen – je muren worden nooit meer de oude). Inge Schrama die in GTST speelde – gewoon omdat ze me wel leuk leek en ze mooi was, denk ik – en Wentworth Miller – want: lekker ding, sta ik nog steeds achter. Maar dat was het. Verre van fan. Ik wist nog net hun naam. Westlife vond ik goed, maar niet al hun liedjes en ik heb nooit geweten hoeveel leden er nou waren. Rood vond ik een mooie kleur, maar soms ook blauw, of paars, of geel, of roze – ik stop.

Dus ik was mislukt

Ik dacht ook in dit opzicht mislukt te zijn. Verder dan ‘gewoon goed’ en ‘gewoon leuk’ kwam ik niet. En allereerst wil ik even zeggen dat dit hartstikke oké is. Niemand heeft ooit gezegd dat om een goed en volmaakt mens te zijn je een lievelingskleur, -persoon, favoriete band en favoriete acteur moet hebben. Je hebt geen idool nodig om een superleuk, fijn en gelukkig leven te leiden. Oké? Oké.

Tegenwoordig heb ik wél lievelingsdingen

Blijkbaar heb ik tegenwoordig dus wél favoriete actrices en zelfs een idool (al blijft het een verschrikkelijk woord): Elizabeth Gilbert. Waarom? Omdat alles wat ze schrijft en wat ze zegt in interviews, podcasts en talks resoneert in al mijn cellen. Daarom. Niet om haar schrijftalent, maar om de persoon die erachter zit (voor zover ik dat kan weten terwijl ik haar nooit heb ontmoet, ahum). En het wordt nog mooier: ik heb tegenwoordig ook een voorbeeld in mijn eigen, echte leven. Een vrouw zoals ik zou willen zijn. En dat, lieve mensen, is heel, heel, heel erg nieuw. Van een meisje zonder lievelingsiets die alleen maar het tegenovergestelde wilde zijn van de meeste mensen om haar heen, ben ik gegaan naar een vrouw mét lievelingsdingen en met allemaal liefdevolle mensen om haar heen waar ze elke dag verschrikkelijk veel van leert en houdt. Hoe dat zo gebeurd is? Ik denk dat het hier op neerkomt:

‘’Nergens kon ik een lievelings van hebben tot ik mijn eigen lievelings werd.’’

De gevolgen van zelfliefde

Jawel, zelfliefde bleek de schuldige, de aanstichter van deze heerlijke veranderingen. En ik zeg niet dat ik er ben, ik zeg al helemaal niet dat zelfliefde eerst komt (het allereerste superonbewuste mini-stapje komt eerst, dan komen de liefdevolle mensen en dán komt de zelfliefde – en daarbij een nog sterkere liefde voor iedereen om je heen), maar ik zeg wel dat beginnend met het mini-stapje van besluiten dat ik de zelfhaat wel beu was en ik wellicht een heel klein beetje meer verdiende dan ik op dat moment kreeg, ik nu jaren later ergens ben op een plek waar ik nooit had gedacht te kunnen zijn met allemaal bijzondere mensen om me heen die me inspireren en van me houden. Wees dus voorzichtig met zelfliefde – het zou je zomaar meer kunnen brengen dan je nu kunt bedenken. 😉

Anders is alleen maar anders

Er is dus, nogmaals, niets mis met je als je geen fangirl bent en niemand in je leven hebt waar je tegenop kijkt! Het enige wat je hoeft te doen, is het vertrouwen houden dat ze er wel zijn – die echte, fijne mensen in het echte, fijne leven. En tot die tijd gewoon posters van Wentworth Miller aan je muur hangen – al dan niet met plakkauwgom.

Dus, lieve jij, denk nooit dat wanneer jij iets niet doet of anders doet dan de meeste mensen dat betekent dat jouw versie fout is. Het is gewoon anders. En soms is anders zelfs veel leuker. Plus, things change, we change, en wie weet gebeurt er bij jou op een dag wel hetzelfde als bij mij. Of lekker niet. Je bent goed, precies zoals je nu bent.

Ps. Mijn lievelingskleur? De regenboog.

4 antwoorden
  1. Annelies
    Annelies zegt:

    Ik was vroeger echt een gigantische fangirl van Boyzone. Heel mijn kamer (tot aan het plafond toe) hing vol met posters en ik volgde alles wat ze deden. Het was ook heel zwart-wit want ze konden echt niets fout doen. Denk dat het ook een beetje een vlucht was, om zo te dromen van jongens die altijd veraf bleven.
    Nu ben ik nog wel fan van mensen, maar vooral van inspirerende personen. Voor mij zijn dat op dit moment vooral Brené Brown en Ish Ait Hamou.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *