grenzen leren aangeven

Grenzen leren aangeven – tips voor de bijbehorende existentiële crisis

Grenzen leren aangeven. Het is ongeveer de eerste stap die je tegenkomt als je gaat werken aan je persoonlijke ontwikkeling. En je komt hem overal opnieuw tegen. Het is stap 1, stap 5 en stap 100 in het worden van de beste versie van jezelf. Maar bereid je voor op de existentiële crisis die het leren aangeven van je grenzen met zich meebrengt.

Nu al een hele tijd, zeg een jaar, ben ik bezig met mijn grenzen (beter) leren aan te geven. In good and bad times, in sickness and in health (till death do us part!?). Tijdens dit proces heb ik mezelf heel vaak de vraag gesteld: ‘Wat is het liefdevolste/beste wat ik nu voor mezelf kan doen?’ En dit gaat soms goed, soms niet, maar vooral: steeds beter. Al zijn er toch worstelingen die me maar niet met rust willen laten.

Makkelijk zijn

Het eerste wat mensen altijd riepen als ze mij beschreven, was: ‘Lief! Shirley is lief!’. En ik heb ook al vaker te horen gekregen dat mensen het fijn vinden om bij me te zijn, ‘omdat ik gewoon niet zo moeilijk ben’. Een lieve manier om te zeggen dat je makkelijk bent. Geweldige complimenten vond ik het, want ik was doodsbang om lastig gevonden te worden.

De boeman

Tegenwoordig voel ik me best vaak de boeman – degene die roet in het eten gooit, degene die moeilijk doet. Oftewel: degene die haar grenzen aangeeft. En die persoon vind ik niet zo leuk. Want mijn grootste asset is verdwenen, lieve mensen. Voor mijn gevoel dan. Je kunt met mij niet meer álle kanten op. Ik zet mezelf steeds vaker op de eerste plek. Maar het stemmetje dat vraagt (schreeuwt) of dat wel oké is, heeft zijn decibellen nog geen tikje omlaag gegooid.

Ik kende mijn rol

Weet je wat het fijne was aan die makkelijke meid? Ik wist in elk geval wat ik waard was – ik kende mijn rol. Ik had zekerheid en duidelijkheid. En natuurlijk voelde het rot dat ik continu over mijn eigen grenzen ging en mezelf wegcijferde voor andermans gevoelens en plezier, maar toch voelt dit vaak rotter.

Grenzen aangeven dwingt respect af

Niet iedereen kon omgaan met de minder makkelijke meid. Sommige mensen bleken inderdaad bij mij te zijn vanwege mijn meegaandheid. Maar de mensen die echt gaven om wie ik was/ben, zijn er nog steeds. En ik vermoed dat ze ook nog steeds evenveel van me houden. Of misschien zelfs meer. Want mensen die hun grenzen (beter) aangeven, nemen hun eigen ruimte in, en dat dwingt respect af. En iemand die je heel erg respecteert, daar ben je toch graag bij?

Partypooper & aansteller

‘Boeman’, ‘aansteller’, ‘partypooper’, of wat jouw woord ervoor ook is, gaan we vervangen door de echte betekenis erachter: iemand die zijn of haar grenzen aangeeft (wat niet iedereen altijd even leuk vindt). Zegt een ander dit over jou (letterlijk of tussen neus en lippen door), dan zeggen ze eigenlijk: ‘Jeetje, ik zou willen dat ik zo goed kon aangeven wat ik nodig heb, respect hoor, ik durf dat niet.’ Zeg je dit tegen jezelf? Dan mag voortaan jouw reactie zijn: ‘Wat ben ik goed voor mezelf aan het zorgen – chapeau (vul naam in)!’

Een praktische tip

Voel je je boos op iemand omdat hij of zij geen rekening houdt met jouw grenzen of je het gevoel geeft dat je moeilijk doet? Bedenk dan dat je diep vanbinnen helemaal niet zo boos bent op diegene; diep vanbinnen twijfel je aan jezelf en je eigenwaarde. Dat is wat in het geding komt in zo’n situatie. En dat is wat al die moeilijke gevoelens oproept. En die moeilijke gevoelens propt jouw hoofd dan in een situatie waarin de ander schuldig is en je daar boos op moet zijn en dat hem/haar eens even heel goed moet gaan vertellen. Maar eigenlijk roept je hart: ‘Ben ik het wel waard!?’

Je doet het goed en je bent het waard

Het enige wat je dan hoeft te doen, is jezelf duidelijk maken dat je het goed doet en dat je het waard bent. Dan haal je een keer diep adem en voel je de boosheid langzaam afzakken; je bent weer een stukje dichter bij jezelf. Voel je trouwens de boosheid dan niet afzakken, heb je wellicht te maken met een eikel (mannelijke of vrouwelijke variant) en mag je dat gesprekje natuurlijk alsnog gaan voeren.

Je moet jezelf opnieuw vinden en leren kennen, want jouw ‘ding’ is, nu jij je grenzen leert aangeven, jouw ding niet meer. Maar ik hoop voor je dat je genoeg fijne mensen om je heen hebt verzameld die je kunnen helpen zoeken, of op zijn minst bij je blijven terwijl je aan het spartelen bent.

2 antwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Dank je wel, Theresia! ? Ik hoop met je mee! Misschien blijft er inderdaad niemand over uit je huidige leven, maar er komen vanzelf (uit onverwachte hoek) mensen die passen bij de versie van jou die goed voor haarzelf zorgt. Zij gaat mensen aantrekken die bij haar zijn, niet omdat ze makkelijk is, maar omdat ze zien hoe bijzonder ze is. Je bent het helemaal waard om grenzen te stellen. Hou vol! ?

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *