bewustwording en verandering

Het frustrerende gat tussen bewustwording en verandering

Als je je enigszins bezighoudt met persoonlijke ontwikkeling of (zelf)coaching, ben je ze wel tegengekomen: je belemmerende overtuigingen en je oude patronen. Die ontdekken is een hele grote stap in je ontwikkeling. Toch heb ik nooit helemaal begrepen wat het ontdekken ervan nou voor goeds doet. Ze zijn er namelijk nog steeds.

Het gat tussen bewustwording en verandering

Ik weet bijvoorbeeld dat ik de overtuiging heb dat mensen me verlaten als ik een keer onaardig doe of vergeetachtig ben of voor mezelf kies of mijn grenzen aangeef (of een van de andere 100 redenen op mijn lijstje). Maar die gedachten & angst heb ik nog elke keer dat ik zoiets doe. Ook ken ik allang mijn patroon van ik-voel-stomme-dingen-dus-ik-stop-eten-in-mijn-mond-dan-hoef-ik-me-alleen-nog-druk-te-maken-over-het-feit-dat-ik-me-dik-voel, maar ik doe het nog steeds.

Een lange periode na bewustwording is eigenlijk gewoon pure frustratie. Je weet hoe het werkt en dat je het anders wilt doen en dat lukt nog niet. Waarom moet ik me in hemelsnaam bewust worden van al deze ellende als ik er toch niks aan kan veranderen!?

Het nut van die bewustwording

Kijk. Het zit zo. Onze buurvrouw maakt nogal veel herrie en ook geregeld nogal middenin de nacht. Tijdens deze specifieke nacht was mijn vriend het een beetje zat. Niet gek, wel eng. Want dat is een van mijn verzameling overtuigingen & patronen: doe je bozig, dan ben je eng. Ik ben acuut weer een klein meisje dat volledig afhankelijk is van de grillen van haar onvoorspelbare moeder en degene tegenover mij is veranderd in een monster. Dit ken ik. Ik weet ondertussen ook dat iedereen weleens boos is – ook de meeste kalme personen, zoals mijn lieve vriend. Iedereen vertoont weleens een vorm van een kant van mijn moeder – ook ik zelf. Dat betekent niet dat diegene dan op een magische manier in haar verandert.

Jezelf naar het heden halen

Deze keer dat ik tegen het oude en bekende patroon aanliep, lukte het me om mezelf naar het heden roepen. Ik kon mijn jonge zelf aan de hand meenemen en tegen die kleine bange meid zeggen dat ze absoluut bang mag zijn en dat ik haar bescherm. Door haar gerust te stellen en haar handje mee te trekken uit het verleden naar het nu, kwam er ruimte voor actie.

Je bestaat

Ineens kon ik mijn vriend uitleggen wat zijn boosheid met mij deed, maar ook dat hij alle recht had om het te voelen. Dat allebei onze gevoelens er mochten zijn.

Ik stond versteld van mezelf. Altijd had ik gehoopt deze kalmte in mezelf te kunnen vinden, maar nooit had ik gedacht dat het echt zou lukken. De kleine meid in mij stond wel nog steeds te snikken. Ze probeerde nog steeds zo min mogelijk te bewegen en zo zacht mogelijk te ademen zodat ze zo min mogelijk kon bestaan. Gelukkig weet ik nu dat hoe hard je ook je best doet om minder (of meer) te bestaan, het onmogelijk is. Je kunt niets voelen, denken of doen om jouw hoeveelheid ‘bestaan’ te veranderen. Je bent geboren, dus je bestaat.

In het moment i.p.v. achteraf

Er komt een dag dat je niet meer alleen achteraf ziet wat er gebeurde en wat je had willen doen, maar dat het je lukt in het moment. Dit was mijn eerste keer – na jaren aan mezelf te hebben gewerkt. Die dag komt ook voor jou. En dan weet je meteen wat het nut is van die bewustwording van alle rottigheid.

Pas als het er mag zijn en je kunt het accepteren, kun je er iets aan doen. En het allermooiste: je overtuigingen en patronen hoeven niet weg of veranderd te zijn om wel al anders te reageren. Het zit hem dus niet in proberen het te veranderen, maar het er laten zijn, zodat het volwassen deel in jou meer ruimte krijgt om te spreken en te handelen. Het mag er allemaal tegelijk zijn.

4 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *