Naamswijziging

Het jaar van mijn naamswijziging

waarom ik het contact met mijn moeder verbrak

Het contact met je moeder, of een ander familielid, verbreek je niet zomaar. Daar gaat echt wel het een en ander aan vooraf. Ik zou de psychologische termen die mijn jeugd zo mooi beschrijven hier kunnen neerpennen, maar wat zegt dat? Met zulke woorden proberen we dingen te benoemen die niet te bevatten zijn.

Mijn hele leven kan ik niet zo even in een blogpost proppen, daarom heb ik gekozen voor the next best thing. Hieronder schets ik een situatie die de meeste elementen van de relatie tussen mijn moeder en mij wel goed tentoonstelt. Het is geen totaalplaatje, maar het is een begin.

Het schoolkrantje

Toen ik in groep drie zat, zag ik op een dag mijn naam in het schoolkrantje staan. Shirley, met de achternaam van mijn vader – de ‘hij’ uit de horrorverhalen van mijn moeder. Het maakte me verdrietig en bang om die naam te zien staan; hij was een monster. Die achternaam verbond mij met die duivelse meneer die mijn heilige moeder zoveel vreselijks had aangedaan.

Zoldercadeautjes

Niet lang hierna startte mijn moeder de procedure voor de wijziging van mijn achternaam. Mijn vader werd hiervan op de hoogte gesteld en begon contact te zoeken en cadeautjes te sturen. Ik was natuurlijk hartstikke nieuwsgierig naar al die dozen vol speelgoed, maar – hoe jong ik ook was – ik wist dat het laten doorschemeren van mijn nieuwsgierigheid een doodzonde was. Netjes gemanipuleerd door mijn moeder begon ik het ook ‘zoldercadeautjes’ te noemen. Daar gingen ze bij binnenkomst naartoe – and God knows wat er daarna mee gebeurde.

Rubik’s kubus

Het was rond mijn verjaardag en ik wilde ontzettend graag een Rubik’s kubus (ja, ik was zo’n kind). Mijn moeder hield de pas binnengekomen doos zoldercadeautjes voor mijn neus en vroeg: ‘Wil je ze hebben?’ ‘ Nee.’ Dat was het goede antwoord. ‘En als er een kubus in zit, wil je hem dan wel hebben?’ Ik zag dat er ook nu maar één veilig antwoord was. ‘Nee, ook niet.’ Trots en tevreden bracht ze de doos weer naar boven – ze had me goed afgericht.

Kinderbescherming

In deze periode moesten we ook naar de kinderbescherming. Waarom precies weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat mijn moeder heel erg bang was. Dagen ervoor begonnen we al met instuderen. Ik kreeg zelfs een armbandje cadeau zodat ik het allemaal extra goed in mijn oren zou knopen. Met in mijn hoofd een lijstje met goedgekeurde antwoorden en verboden onderwerpen vertrokken we naar de kinderbescherming. Blijkbaar heb ik het goed gedaan – alles bleef zoals het was.

Verraad

Mijn vader gaf aan mij te willen zien. Om mij dit te besparen, zou mijn moeder wel met hem gaan praten – hoe bang ze ook voor hem was. Deels om haar te ontlasten en deels uit een heel ver weggestopte belangstelling opperde ik dat ik hem anders wel wilde ontmoeten – als dat zou helpen.

De woorden ‘egoïstisch’, ‘ondankbaar’ en ‘verwend kreng’ kende ik al, net als de opmerking over mijn ‘lelijke apenbek’ die ik niet zo moest vertrekken. Ik heb geen idee hoe mijn gezicht op dat moment stond; ik weet alleen nog dat hoe roder haar hoofd werd, des te harder ze ging schreeuwen – of andersom. Ze had altijd alles voor me gedaan en nu had ik haar verraden.

Een pleeggezin

Ik stond voor het raam in mijn kamer en probeerde me te focussen op wat er buiten gebeurde, terwijl mijn moeder in een andere kamer voor de zoveelste keer aan het tieren was. Ergens tussen al het geschreeuw door kwam er een groepje woorden naar me toe geschoten dat ik nooit meer zal vergeten: ‘Ik denk niet dat ik nog voor je kan zorgen. Als je niet heel gauw liever wordt, kun je beter naar een pleeggezin gaan.’

Het briefje met de paarse letters

Ik moest hem een briefje schrijven. Dan zou alle ellende ophouden. Mijn moeder zou het wel dicteren. Ik schreef het op met een paarse potlood: ‘Als je echt van me houdt, stop je met spullen sturen & contact zoeken en laat je het toe dat ik de achternaam van mijn moeder krijg.’ In ruil voor dit briefje kreeg ik een moeder die het weer zag zitten om met me in één huis te leven.

Het laatste gesprek

Tijdens het laatste gesprek met mijn moeder (met de bedoeling ‘alles’ uit te spreken), ben ik onder andere over deze situatie begonnen. Dat ging ongeveer zo:

‘Dat heb ik nooit gezegd; je zal het wel zo gevoeld hebben.’

‘Ik heb inderdaad gehoopt dat ik dit verzonnen had, maar het is toch echt gebeurd.’

‘Deze eenmalige uitspatting kun je toch wel begrijpen? Je had me zoveel pijn gedaan!’

‘Het was geen uitspatting, je hebt het meerdere keren gezegd en je hebt het zelfs opgeschreven.’ (Ze hield toen ik jong was schriftjes bij voor later. Het was bedoeld om dingen in op te schrijven zoals wanneer ik mijn eerste tandje had gekregen. Het stond vol met hoe zwaar ze het had en hoe vreselijk ik was. En dus ook dat ze me destijds écht weg wilde doen.)

‘Maar ik was overspannen.’

‘Je was altijd overspannen.’

‘Je had gewoon meer begrip moeten tonen voor mijn situatie.’

‘Mam? Ik was zeven.’

4 antwoorden
  1. Naomi
    Naomi zegt:

    Wat vreselijk heftig en verdrietig. Ik weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen. En daarom kan ik alleen maar zeggen dat ik hoop dat je liefde vindt, van zoveel mogelijk mensen. Dat heb je verdiend. Liefde en rust.

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Lieve Naomi, wat een prachtige woorden van jou. Ik heb ze diep in mijn hart gesloten. Heel erg bedankt. Het was inderdaad verdrietig vroeger, maar ondertussen gaat het onwijs goed met me. Van alle kanten komt er liefde naar me toe van zoveel mooie mensen. Ik voel me geliefd, welkom en verbonden. Het was een zoektocht, maar ik heb de weg naar zelfliefde gevonden en dat maakt heel veel goed. Dikke knuffel voor jou!

      Beantwoorden
  2. Emmely
    Emmely zegt:

    Wat krachtig dat je nu zo’n mooie vrouw bent geworden! Helen geeft zo’n power en drive om anderen in een zelfde of soortgelijke situatie te helpen maar zorg vooral goed voor jezelf..

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Wat ontzettend lief, dank je wel!! Die drive voel ik zeker. Natuurlijk moet je eerst goed voor jezelf zorgen (en ook blijven doen), maar daarna is het toch geweldig om van je shit je mest te maken en anderen ermee te helpen en inspireren. Ik vind het prachtig! Bedankt voor je lieve woorden! ♡

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *