jezelf wegcijferen

Jezelf wegcijferen – waarom doe je het?

Ik houd altijd rekening met anderen. Mensen gaan vaak over mijn grenzen. Ik ben heel goed in me aanpassen. Ik vind alles prima. Mij hoor je niet klagen. Wat jij wilt. Als hij maar gelukkig is. Als zij maar geen last van me heeft. En nog een paar van deze. Komen die ook in jouw vocabulaire voor?

Je hoort mensen geregeld tegen je zeggen dat je eens wat meer voor jezelf moet opkomen of voor jezelf moet ‘kiezen’. Maar jij wilt niet lastig zijn. Waarom? Omdat je moeder Theresa bent natuurlijk. Of toch niet helemaal?

Bursting all the bubbles

Jouw beweegredenen zijn een stukje minder onzelfzuchtig dan je het nu voorspiegelt. Sorry to burst your bubble. Je wilt jezelf voornamelijk beschermen tegen de gevolgen die komen kijken bij het rekening houden met jou.

Het is niet uit pure liefde dat jij alles maar slikt. Het niet-slikken komt namelijk met flinke risico’s. Jij (of jouw verzoek) kan afgewezen worden. En dat doet een groot stukje meer pijn dan wanneer jij daar zelf al omheen had gewerkt. Nu worden die twijfels over jouw eigenwaarde bevestigd. En waarschijnlijk was je verzoek niet aardverschuivingswaardig, dus indirect krijg je de boodschap dat je gewoon niet zoveel waard bent.

Het schuldgevoel

Maar het wordt nog enger. Er bestaat ook een kans dat diegene positief reageert. En dan komt het schuldgevoel. Het idee dat je iets terug moet doen, maal 100. Hoe kan hij/zij dit nou voor jou over hebben?

Mocht ik je hart nu al gebroken hebben, lees dan vooral niet verder.

It gets worse

Wanneer jij besluit jezelf alvast weg te cijferen, zodat de ander dat niet kan doen, ontneem je diegene deze keuze. De kans om zelf te bepalen wel of niet rekening met jou te houden. Dat is dus eigenlijk hartstikke oneerlijk.

Huilen is zwak. Boos zijn is zwak. Bang zijn is zwak. Stel jij je kwetsbaar op, dan ben jij zwak. Of nog erger: lastig. Of misschien zelfs irritant. Of een aansteller. Dus, verstoppen die handel. Wegmoffelen achter make-up, interessante woorden of een grote glimlach. Je kwetsbare kant tonen kan je alleen maar pijn opleveren.

Het goede nieuws (ja, dat is er ook!)

Dat kan zeker. Maar het geeft de ander ook ruimte. Ruimte om er voor jou te zijn. Ruimte voor meer openheid en kwetsbaarheid van beide kanten. Bewaar jij telkens een voorzichtige afstand? Dan zal de ander dat in reactie ook doen. Bewust of onbewust. Jij hebt de kans om jullie relatie te verdiepen.

En keer het maar eens om:  jij vindt het toch ook heel belangrijk dat een goede vriend(in) of je partner bij jou kan komen met verdriet of zorgen? En dan help jij toch ook graag? Hoe rot en buitengesloten voel jij je niet als de ander alles telkens zelf probeert op te lossen?

Ik bouw gewoon stevige muren, dan kan nooit iemand mij echt diep raken

Raken kan op twee manieren. Natuurlijk heb je de pijnlijke variant. Maar raken kan ook iets heel moois zijn. Zie je hart als een kamer met een deurtje. Deze deur werkt net als een gewone deur. Hij kan open staan, of dicht. Is hij open, dan kan iedereen er doorheen lopen. Is hij dicht, dan kan niemand naar binnen. Hetzelfde geldt voor gevoelens.

Staat jouw deur open of dicht?

Zit je deur dicht? Dan voel je de angst en het verdriet niet, maar ook alle fijne dingen niet. Staat hij open? Dan komen alle nare gevoelens binnenwandelen, maar hetzelfde geldt voor alle goede. Geluk, liefde, vreugde, genot, dankbaarheid, trots, ontspanning, blijdschap, enthousiasme. Alles. Een normale deur is ook niet selectief. Open is open. Dicht is dicht. Voor pijn én liefde.

Mocht je nu bij jezelf denken: maar waar een deur zich sluit, opent er ergens een raam. a) Jij grappenmaker. b) In dit geval niet. Er is maar één deur. Dus wees er voorzichtig mee. Je kunt alleen al het fijne voelen (wat ook heel spannend en lastig kan zijn, check deze post maar), als je ook bereid bent al het nare te voelen. Jouw keuze.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *