meer mens minder patiënt

Me meer mens en minder patiënt voelen

Hoe meer iets je identiteit bedreigt, des te meer je het zult proberen te vermijden.

Dit noemt Mark Manson zijn wet van vermijding. En laten er nou toen ik dit las een bak kwartjes op mijn hoofd vallen dat ik er duizelig van werd. Is dit waarom ik het zo moeilijk vind om geluk echt toe te laten in mijn leven?

Hoe meer iets je zelfbeeld dreigt te veranderen (positief of negatief), des te meer je dat onbewust zult proberen te ontlopen. Daarom is het ook zo moeilijk om uit de put van het negatieve zelfbeeld te kruipen. De muur waaraan je je omhoog probeert te trekken wordt steeds gladder. Je onderbewuste zegt: gauw terug de put in, want die is bekend.

Scary as fuck

Ooit heb ik een stukje geschreven (kun jij niet weten, weet niemand, staat in een geheime map op mijn computer genaamd ‘Boek’) over hoe raar en lastig het is om de identiteit van patiënt los te laten. Want hoe naar dat bestaan ook is, je bent er gewend aan geraakt en dus is het scary as fuck om het los te laten.

Gewoon een meisje

Zo heb ik meer, niet al te positief geladen, identiteiten gehad in mijn korte 24-jarige leventje. Op de basisschool was ik het dikke meisje zonder vader dat gepest werd en nooit meedeed met gym. Op de middelbare school was ik het meisje met die rug die nergens aan meedeed en er bijna nooit was. Voordat de tekst ‘rug’ goed en wel van mijn voorhoofd vervaagd was, kwam er ‘moeder’ op te staan. Ik werd het meisje met die moeder en kreeg er gratis en voor niets een eetstoornis bij. De meeste etiketten droeg ik tegelijk en door elkaar. Stuk voor stuk heb ik me ook echt dát meisje gevoeld. Maar één ding was ik nooit: gewoon een meisje.

Mijn wereld was compleet toen ik voor het allereerst hoorde dat iemand me omschreef als het vrolijke meisje met die mooie lach. Ik werd eindelijk niet meer omschreven door al die nare dingen die eigenlijk vrij weinig met mij te maken hadden.

Het etiket losrukken

Gek genoeg was het een zware weg en heb ik veel lef nodig gehad om te besluiten voor eens en voor altijd het etiket ‘patiënt’ van mijn voorhoofd te rukken, de plakresten te verwijderen en door het leven te gaan als Shirley. Dat ik dit naamplaatje in de prullenbak heb gegooid, betekent helaas niet dat mijn fysieke problemen er nu anders voor staan. Toch ben ik een heel stuk gelukkiger nu ik mezelf allereerst als mens in de wereld plaats.

Identiteitscrisis I

Hierna begon een ander gevoel me te benauwen: ik was bang geworden voor een gelukkig leven. Want wie ben ik nog als ik mezelf niet elke dag met tegenzin uit bed moet slepen? Ik was al die jaren het meisje dat altijd lachte en vanbinnen kapotging. Dat was mijn identiteit. Wat bleef er over nu die verdween? Een identiteitscrisis volgde.

Identiteitscrisis II

Toen ben ik (surprise!) de andere kant op geschoten. Ik moest en zou een zo normaal mogelijk meisje zijn (los van het vreemde karakter dan). Dat werd mijn nieuwe identiteit. Ik besloot helemaal geen patiënt meer te zijn en daar hoorde een leven zonder beperkingen bij. Logisch gevolg? Onmenselijk veel pijn tot ik niet anders kon dan toegeven dat ook dit niet mijn identiteit was.

Wat vermijd ik?

In beide identiteiten vermeed ik het daadwerkelijk goed zorgen voor mijn lichaam. In het ene geval had ik ‘toch wel pijn’ en probeerde ik het niet eens meer, in het andere geval was rusten toegeven dat ik niet normaal was en dat was onacceptabel. Niet echt een gezonde manier van leven.

Beter = anders = eng

Een beter leven is nog steeds anders en dus eng. Het voelt onveilig om anders te gaan reageren op situaties dan je gewend bent. Zelfs als dat je, zoals in mijn geval, minder pijn oplevert. Een toch best wel heel groot goed. Het zit in de mens om net zo bang te zijn voor succes als voor falen, net zo bang voor geluk als voor ongeluk, en ook net zo bang voor liefde als voor eenzaamheid. Het enige verschil is het hardop mogen toegeven van de ene en het stilzwijgen van de andere.

What to do?

Accepteren dat je continu verandert en beseffen dat je nooit echt weet wie je bent, omdat dat elke dag weer een tikkeltje anders is. Wanneer je denkt jezelf ‘gevonden’ te hebben, heb je onbewust jezelf in een hokje gepropt. En hoe ruim of veelzijdig dat hokje ook is, het zorgt ervoor dat je dingen zult vermijden die er niet in passen. En dat kan gevaarlijke vormen aannemen. Het houd je weg van jouw beste zelf en jouw optimale leven.

Ik ben bereid bang te zijn en het gevoel te omarmen dat ik mezelf nog meer kwijt ben dan ik soms al denk. Want ik wil mezelf de ruimte geven om mijn beste zelf te worden.

Onthoud: Hoe beperkter en zeldzamer de identiteit die je voor jezelf kiest, hoe meer alles om je heen zal voelen als een bedreiging.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *