verbonden voelen

Zo kun je je meer verbonden voelen met anderen

M’n eetstoornis is weer hallo komen zeggen en dat betekent dat ik me weer bezig houd met herstellen. Tijdens dit herstel ben ik me meer en meer verbonden gaan voelen met de mensen om me heen.

Het begon met het ontdekken van de vele overeenkomsten tussen het herstellen van een burn-out en van een eetstoornis. In beide gevallen vecht je tegen een verslaving aan iets dat je de rest van je leven zal moeten blijven doen (werken en eten). In beide gevallen loopt je bewustwording ver vooruit op je gedrag (lees: ernstig grote hoeveelheden frustratie). Je weet best dat je niet moet overwerken of overeten (of ondereten), maar je doet het toch. Gevolg? Dagelijks worstelen met gevoelens van teleurstelling en je telkens weer opnieuw richten op de kleine stapjes vooruit – zoals dat je je er nu in elk geval bewust van bent.

Dezelfde mechanismen zijn aan het werk

Hoe diep die overeenkomsten gaan blijft me verwonderen. In beide gevallen zijn dezelfde mechanismen aan het werk. De ‘pusher’ is continu aan het woord in jezelf, alles moet altijd beter en sneller en eigenlijk kun je het dus nooit goed genoeg doen. Niet heel gek dat je op een gegeven moment fysiek en mentaal uitgeput raakt.

De verschillen zitten in je hoofd

Hoe ver een burn-out en eetstoornis misschien ook uit elkaar lijken te liggen, dat liggen ze niet. De gedachten die je erover hebt waarschijnlijk wel (I know mine do). In een burn-out kom je door te hard werken, dus dat is eigenlijk een teken van kracht. Een eetstoornis is zwak, want je moet maar gewoon normaal eten. Zo dacht ik in elk geval heel lang. Maar ik weet ondertussen dat iedereen in herstel (waarvan dan ook) zich vaak niet echt enorm krachtig voelt en dat wij allemaal tegen dezelfde angsten en onzekerheden aanlopen.

We worstelen met dezelfde dingen

Het zit allemaal in onze gedachten. Zo kan een dun meisje precies dezelfde gedachten en overlevingsmechanismen hebben als een dik meisje. Zo kan overeten vanuit precies dezelfde overtuigingen komen als ondereten. Het wordt anders geuit, maar eigenlijk is het hetzelfde. Het een is niet beter dan het ander – het ziet er alleen anders uit.

In de diepste laag worstelen we allemaal met dezelfde dingen. Maar met onze overtuigingen en de verschillen tussen hoe we naar onszelf en naar de ander kijken, zorgen we voor een steeds grotere scheiding. Terwijl we allemaal behoefte hebben aan dezelfde dingen: erkenning, ruimte, rust, liefde, veiligheid en verbinding.

Je meer verbonden voelen met anderen

Ik raak soms best gefrustreerd van mensen om me heen die ik zichzelf in een burn-out zie werken of in een eetstoornis zie diëten. Die frustratie komt vanuit liefde voor diegene, maar het gaat verbinding uit de weg. De realisatie dat zij precies dezelfde weg bewandelen als ik, alleen op een ander punt zijn, zorgt ervoor dat ik me zoveel meer verbonden voel met iedereen om me heen. Waar je ook verslaafd aan bent en wat je ook allemaal probeert te doen om goed genoeg te zijn, onze wegen zijn in grote lijnen hetzelfde.

Waar we ook lopen op ons pad, laten we ons best doen om ons heen te kijken. Wanneer we echt kunnen zien, blijkt dat we allemaal naast elkaar lopen – op de weg naar vrijheid en geluk.

2 antwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Bedankt!! 🙏
      Dat is ook echt niet altijd makkelijk! Weet dat het proberen al genoeg is – het lukt vanzelf steeds vaker. You are doing great!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *