autobiografie schrijven

Mijn autobiografie schrijven – de eerste inzichten

De titel is er (nog eventjes geheim) en de eerste hoofdstukken beginnen uit mijn vingers te stromen. Nu ik eenmaal echt lekker aan het schrijven ben, is er veel aan het veranderen in mezelf – en dat had ik toch niet helemaal zien aankomen.

Door het schrijven van mijn autobiografie leer ik mezelf opnieuw kennen – los van de verbanden die natuurlijk ineens helder worden door het op papier zetten van m’n levensverhaal. Het schrijven zelf is één groot avontuur. Normaal gesproken haak ik vrij snel af bij een creatief project (daar heb ik ook al eerder over geschreven in o.a. deze blogpost over vergelijken en deze over iets nieuws leren). Als het moeilijk wordt, en dat wordt het altijd, kruip ik in mijn schulp – veilig, daar waar de faalangst me niet te pakken kan krijgen.

Belangrijker dan de angsten

Sowieso vind ik het verschrikkelijk dat ik zoveel heb laten verpesten door mijn faalangst (vandaar ook dat ik nu bij een popkoor ga, ook al sterf ik 89 doden), maar er is nu ook iets anders aan de hand. Het lijkt wel alsof ik zo duidelijk voel dat dit is wat ik moet doen, dat het voor het allereerst zwaarder weegt dan alle angsten, onzekerheden en twijfels bij elkaar. Ik heb al vaak genoeg naar mijn scherm staan staren, gevoeld dat wat er stond niet klopte (zonder te weten wat er dan mis was) en meerdere keren bang geweest dat ik ‘het’ kwijt ben – om maar even een paar van die angstopwekkende momenten te noemen.

Het simpele inzicht

Maar ik ben ook achter een heel mooi en vooral heel simpel inzicht gekomen: zolang ik blijf schrijven, komt het goed. Zo simpel is het echt. Want om te schrijven, moet ik het nu zijn. En in het nu zijn er geen angsten over of ik het morgen nog wel kan, of het volgende hoofdstuk wel gaat lukken en of ik het überhaupt wel moet doen. In het hier-en-nu hoef ik alleen maar te schrijven. Die kennis (en een heleboel vertrouwen) zorgt ervoor dat ik doorzet. Door de angsten heen. Ik voel ze, ik laat ze er zijn en ik blijf schrijven.

Elke dag trots

Nu ik dit opschrijf, realiseer ik me dat ik dit wel eens bij andere schrijvers heb gelezen. Het was toen zo’n ver-van-m’n-bed-show. ‘Leuk voor jou dat je dit voelt, maar ik voel het niet.’ Ik moest eerst het project tegenkomen dat dátgene is wat ik echt moet doen om dit inzicht te kunnen ervaren. Het gaat niet moeiteloos. Haha. Nee. Maar het lukt. En ik ben letterlijk elke dag trots dat ik weer heb volgehouden – wat het resultaat ook was.

Het gaat makkelijker

Daarnaast gaan veel dingen waar ik normaal enorm mee worstel me nu veel makkelijker af. Ineens vind ik mijn ruimte innemen, aangeven wat ik wil, ‘nee’ zeggen en mijn grenzen aangeven helemaal niet zo moeilijk meer. Ik voel namelijk dat het nodig is. Ik moet dit doen (m’n boek schrijven) en dat kan niet als ik alles en iedereen telkens voor laat gaan op mezelf.

Elke dag krachtiger

Dus, het voelt nog onwennig, maar ook elke dag krachtiger en vol vertrouwen. Geen wijsheden vandaag, gewoon een update en een schreeuw van dankbaarheid en enthousiasme. I found it, I’m doing it and I will keep doing it! De eerste twee hoofdstukken staan er in hun volle glorie, dus elk moment dat de twijfel me toch in zijn greep krijgt, lees ik die door en weet ik weer precies wat ik moet doen en waarom ik het doe.

Ik hoop met heel mijn hart dat jij, lieve lezer, ook zoiets vindt dat belangrijker en groter is dan al je angsten, zodat je niet anders kunt dan goed voor jezelf zorgen en het doen!!!

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *