nee zeggen tegen je partner

Nee zeggen tegen je partner

Nee zeggen tegen kennissen: prima. Nee zeggen tegen vrienden: gaat steeds beter. Nee zeggen tegen je partner: it’s a whole different story.

Meestal wordt er geadviseerd om het aangeven van je grenzen eerst te oefenen op degene die het dichtste bij je staat, maar dat is lang niet altijd het makkelijkst. Er wordt dan vooral gedacht aan het feit dat je je bij diegene het veiligst voelt. Wat ik vooral voel: dit is de persoon die ik het minst graag wil teleurstellen (dit is erg schattig uitgedrukt – ik schijt gewoon bijna in mijn broek bij de gedachte dat ik mijn vriend teleurstel). Next level shit dus.

Terug in mijn oude patronen

De vraag was of ik zin had (nee, niet daarin, in een afspraak maken met vrienden). Dat had ik niet, of eigenlijk vooral geen energie. Dus ik gaf aan dat ik erover na wilde denken en dat mijn eerste ingeving ‘nee’ was (nice try, Shirley). Daarna zakte ik weer terug in mijn oude patronen als in een zesdehands bank die toch echt een keertje naar de stort moet – ik ging verklaringen opsommen. We zouden het er later wel over hebben.

Verklaringen opsommen – daarmee laat je ruimte

Wat ging er mis? Ik liet ruimte open. Ruimte om te denken dat er misschien nog een ‘ja’ kon komen. Wellicht kunnen we al mijn verklaringen wel oplossen en heb ik niets meer te zeggen, behalve ‘oké dan’. Dat is het gevaar van verklaringen geven en niet meteen duidelijk zeggen wat je wilt. Je stelt de teleurstelling uit, omdat je diegene geen pijn wilt doen. Misschien kun je jezelf er in de tussentijd nog wel van overtuigen dat je er toch net wel genoeg energie voor hebt? Eigenlijk houd je iedereen aan het lijntje.

Nee zeggen tegen je partner – het mag

Toen ik me dit realiseerde, heb ik meteen een supereerlijk berichtje gestuurd (ja, this all went down op een werkdag via berichtjes): ‘Hee liefie, ik heb ruimte gelaten door verklaringen te geven en ben niet assertief genoeg geweest. Mijn excuses – ik had meteen duidelijk moeten zijn. Ik heb er geen energie voor.’ (Oké, er kwam nog wel wat meer, maar soms heb ik toch nog enige behoefte aan privacy.)

Mensen teleurstellen is onvermijdelijk

En daarna was het kniezen. Niet dat mijn vriend zo eng is – het schuldgevoel was alleen al vanuit de grond mijn tenen in gekropen en vrij dicht bij mijn hart gekomen. Zijn teleurstelling was natuurlijk onvermijdelijk en dat was weer een mooie les. Je gaat mensen teleurstellen als je beter voor jezelf gaat zorgen. Je hebt elke keer de keuze: stel je de ander teleur of jezelf? Welke doet meer pijn? Mensen hebben recht op hun teleurstelling. En jij mag voor jezelf opkomen. Het mag allebei.

Persoonlijke ontwikkeling is geen sprookje

Hoe ik me nu voel? Opgelucht. Nee, het is geen ik-sta-in-mijn-kamer-te-dansen-van-vreugde-opgelucht, maar gewoon een heel volwassen ik-kan-me-weer-enigszins-concentreren-en-heb-vandaag-weer-een-stapje-gezet-op-de-weg-van-mijn-persoonlijke-ontwikkeling-opgelucht. Persoonlijke ontwikkeling is geen sprookje. Het is wel het meest waardevolle verhaal dat je ooit zult schrijven. Hoe gaat die van jou?

Ps. Mijn vriends reactie bestond uit begrip, knuffels en ‘Ik ben trots op je’ – echte liefde laat elkaar groeien, ook als het ongemakkelijk is.

2 antwoorden
  1. Naomi
    Naomi zegt:

    Oef, daar zeg je wat. ‘Ja maar’ is een stuk makkelijker dan ‘nee’, maar ‘nee’ is wel een stuk duidelijker dan ‘ja maar’ en dat is zowel voor jezelf als de ander eigenlijk veel prettiger.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *