niet weten wat je wilt

Niet weten wat je wilt – zo kom je erachter

Niet weten wat je wilt is onwijs lastig. Maar het wel weten en ervoor uitkomen is nog veel moeilijker. Hier heb ik dan ook al eens een blogpost over geschreven. Sinds kort heb ik iets ontdekt dat mij in no time helpt te weten wat ik wil.

Ik was rustig mijn leventje aan het leiden – wat inhield dat ik de vragen over wat ik wilde nog zeer deskundig aan het vermijden was. Hoe leuk ik in die vorige blogpost ook zei dat ‘intunen en voelen’ de oplossing is, het is een stuk minder leuk om dat in de praktijk braaf uit te voeren. Veel leuker is na een paar weken gewoon weer gaan doen wat je altijd deed, maar nu iets genuanceerder.

Niet weten wat je wilt

Dus: ‘Hee liefie, wat wil jij vanavond doen?’ ‘Hmm, ik zou uhh … Wat wil jij?’ En soms: ‘Nou, ik zou op zich wel heel misschien als het uitkomt toevallig wellicht even willen schrijven vanavond?’ (Zie mijn hoofd nu voor je met vraagtekens in mijn grote, bange ogen, hoofd schuin en een lach die auditie doet voor de nieuwste horrorfilm – want hoe moet je jezelf een normale houding geven als je zoiets engs doet als aangeven wat je heel misschien op zich toevallig wel een klein beetje zou willen!?)

Ineens wist ik het wel

Onlangs vroeg mijn vriend: ‘Hoe ziet jouw ideale week eruit?’ En deze meid hier, die als de dood is voor vragen waarbij ze moet gaan bedenken en uitspreken wat ze zou willen, had zonder enige moeite een antwoord klaar. Dat was raar. En fijn. En raar. Hoezo had ik er nu ineens geen enkele moeite mee?

Willen is niet lief

Daar ben ik over na gaan denken, as I do, en ik heb een interessante conclusie – hear me out. Willen heeft een negatieve lading. Alleen stomme, verwaande mensen willen dingen. Willen is dwingend. Waarom? Omdat het voor verwachtingen zorgt. En in mijn hoofd: als ik zeg iets te willen, denk ik dat de ander denkt dat ik nu verwacht dat het ook gebeurt. (Ik heb nooit beweerd helemaal 100 in die bovenkamer te zijn.)

Mijn ideale dag

Bij de vraag hoe mijn ideale dag/week/jaar/leven eruit zou zien, is alle druk eraf. Het is fantaseren. Natuurlijk weet ik ook wel dat het leven geen sprookje is, maar dromen mag best. Iedereen weet dat ik heus niet verwacht dat mijn ideale plaatje werkelijkheid wordt. Het voelt bijna alsof door deze benadering een ander stukje van mijn hersenen wordt aangesproken. Het stukje dat nog vrij is en niet besmeurd door de modder van eisen, verwachtingen en hokjes.

Ik weet wat ik wil

Sinds deze openbaring stel ik mezelf deze vraag zeer regelmatig. En mijn vriend helpt hier gelukkig ook bij. ‘Hoe ziet jouw ideale avond eruit?’ Nog voor hij uitgesproken is, ligt mijn antwoord op tafel. De angst is eraf. En nu? Nu doe ik veel vaker wat ik leuk vind. Want dat ideale is meestal niet veel gekker dan ‘ik wil schrijven’ of ‘ik wil elke week een date night met mijn lieve vriend’. Ook als ik twijfel om af te spreken met iemand, vraag ik mezelf af of dat in mijn ideale week past en dan popt het antwoord razendsnel omhoog.

Ik vermoed dat we allemaal wel nare associaties hebben met ‘willen’. Deze kun je dus omzeilen door te fantaseren over jouw droomplaatje. Als je dat eenmaal hebt gedaan (en het liefst ook nog hebt uitgesproken), kun je bijna niet anders dan iets met dit verworven inzicht aan te vangen.

Laat me weten of dit ook werkt voor jou! Ik ben heel benieuwd!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *