normaal zijn

Normaal zijn of gelukkig zijn?

Nooit heb ik iets liever gewild dan normaal zijn. Erbij horen. Blenden, niet afsteken tegen de rest. Ik was bereid er alles voor op te geven. Zelfs mijn gezondheid. Weinig mindsets leiden tot meer ellende dan deze.

Wat wil je liever? Normaal zijn of gelukkig zijn? Ja, dat lees je goed. Het kan niet allebei. Er zijn zoveel hokjes waar we onszelf en anderen in proberen te stouwen – de ene nog benauwder dan de andere. Hokjes geven rust, duidelijkheid. Als je jezelf of iemand anders eenmaal met huid en haar in een hokje gepropt hebt, hoef je niet meer na te denken. Alle antwoorden zijn er al. Die staan namelijk op het hokje.

We willen allemaal normaal zijn

Er is één hokje waar we eigenlijk allemaal in proberen te passen en dat is die van normaal zijn. Want wat levert je dat op? Erbij horen. Iedereen wil er instinctief bij horen, want vroeger kon je letterlijk niet overleven zonder je stamgenootjes. Daarom voelt het zo onveilig om buiten de boot te vallen.

Goed voor jezelf of voor je hokje zorgen

Ben je elke dag bezig met voldoen aan alle eisen en verwachtingen die (volgens jou) horen bij het hokje ‘normaal’, dan ben je niet bezig met jouw eigen behoeften – jouw gezondheid en geluk. Dat kan namelijk niet. Ze gaan niet samen. Jouw behoeften vallen nooit geheel samen met de eisen van het hokje. Het is het een of het ander. Goed voor jezelf zorgen, of goed voor je hokje zorgen.

Alleen met maatje 36 kan ik erbij horen

Jarenlang wilde ik niets liever dan maatje 36 hebben. Mensen met maatje 36 zijn mooi, succesvol – die mensen horen erbij. Ik moet gewoon afvallen en dan word ik ook geaccepteerd zoals ik ben. Want zo werkt de wereld in mijn hoofd blijkbaar: eerst aanpassen, dan accepteren. Dus, ik heb mezelf uitgehongerd om me uiteindelijk toch weer vol te vreten en daarna weer een vinger in mijn keel te steken. Ik wilde aan de standaard kunnen voldoen, en dat kan niet met maat 40. 

Blind voor mijn behoeften

Mijn behoefte aan normaal zijn werd met de jaren alleen maar groter, terwijl mijn leven het steeds onmogelijker maakte om aan die eisen te voldoen. Tussen alle rugoperaties door, en de jaren erna, was mijn enige doel zo snel mogelijk herstellen, zodat ik niet meer op zou vallen. Ik lette niet op wat meer of minder pijn deed. Ik lette niet op wat beter of slechter voor me was. Ik was blind geworden voor de behoeften van mijn lichaam.

Het wordt niet meer beter

Een jaar geleden drong eindelijk de pijnlijke waarheid tot me door: het wordt niet meer beter. Tja, het duurde even, maar na ruim 10 jaar had ik dan eindelijk door dat de pijn niet meer weg zou gaan. En dat betekende dat mijn beperkingen ook gezellig bij me zouden blijven. Vrienden voor het leven. Van die vrienden die zichzelf hebben uitgenodigd en die geen hints snappen. En die vrienden namen cadeautjes mee met een kaartje erbij dat zei: ‘Hoi. Je zal altijd het meisje met die rug zijn. Get over it!’ En aangezien je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, nam ik de presentjes in ontvangst.

Acceptatie betekent ruimte

De zelfacceptatie creëerde ruimte. Ruimte om mijn leven aan te passen. Want zoals het op dat moment ging, zou ik het niet lang volhouden. Ik ben gaan kijken naar alles waar ik meer en minder pijn van krijg. Ik ben me gaan richten op alles wat ik wel kan en de overige zaken proberen aan te passen zodat ik ze toch kan. Tot nu toe gaat dit nog met veel tegengesputter, maar ik hou vol.

Mijn doel veranderen

Je zag hem al een tijdje aankomen, maar inderdaad, vandaag de dag heb ik minder pijn en beperkingen dan een jaar geleden. Niet omdat er fysiek iets verbeterd is, maar omdat ik naar oplossingen ben gaan kijken. Mijn doel is nu zo min mogelijk pijn hebben, in plaats van zo normaal mogelijk zijn. Mijn doel is nu zo gelukkig mogelijk zijn, in plaats van zo normaal mogelijk.

Gelukkig werd ik gedwongen

Ik heb het geluk gehad – ja, dat lees je goed – dat ik zo’n duidelijke les heb gekregen: een kapotte rug. Zoiets dwingt je op een dag vanzelf om beter naar je leven en je mindset te gaan kijken. Als ik dit niet had gehad, was ik waarschijnlijk doorgegaan tot ik er letterlijk bij neer zou vallen. En dan zou ik niet de enige zijn.

Wacht alsjeblieft niet tot het leven van je eist dat je jouw mindset verandert. Doe het alvast. Het scheelt je veel ellende en levert je een heleboel energie op. Oh, en een betere gezondheid. Ook niet misselijk.

2 antwoorden
  1. Jitske
    Jitske zegt:

    Heel mooi geschreven. Ik heb zelf ook jarenlang geworsteld, en worstel nog steeds, met depressie- en vermoeidheidsklachten. Tsja, waarom zou je het labelen. Pas op het moment dat ik stopte een bepaald geluksgevoel of ‘normaal zijn’ gevoel na te streven kwam een stukje acceptatie. En daarmee rust. Herkenbaar dus!

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Dank je wel, Jitske! Wat naar dat je zoveel obstakels voor je kiezen hebt gekregen. Maar onwijs knap dat je die rust en acceptatie hebt kunnen vinden. Bedankt voor het delen van je inspirerende verhaal!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *