onoplosbaar probleem

Een onoplosbaar probleem oplossen – wat zit erachter?

Gekke vraag misschien hoor, maar is dat onoplosbare probleem dat je denkt te hebben wel echt het probleem waar je zo’n last van hebt? Natuurlijk heb je last van je probleem en moet je het (waar mogelijk) oplossen, absoluut, maar is het echt datgene wat je nu zo’n gevangen gevoel geeft?

Ik maakte onlangs iets mee waardoor ik anders ben gaan kijken naar problemen. Het begon met geweldig nieuws: naast een schrijfwedstrijd die ik onlangs heb gewonnen, ben ik ook geselecteerd voor de Editio Lage Landen Schrijfweek!! Een hele eer en een geweldige kans. Iets minder geweldig is mijn rug zoals velen van jullie ondertussen wel weten en dat betekent dat een hele week in een ander bed om te beginnen al een enorme uitdaging wordt.

De problemen

Na de blijdschap en mijn vriend die me vertelde dat ik dit ‘écht móét dóén’, kwam de angst. Wat nou als het matras slecht is, wat als ik amper tijd heb om te liggen, wat als ik nergens handig kan staan? Vanaf een bepaald pijnniveau kan ik niet meer nadenken of fatsoenlijk functioneren, dus heeft het dan wel zin om te gaan?

Werkelijk onoplosbaar

Dit zijn allemaal realistische vragen. Echte problemen, geen grapjes. Maar in gesprek met mijn vriend werd het allemaal nog rampzaliger. Ik gaf hem een probleem, en nog een, en nog een. Hij gooide een oplossing naar me toe, en nog een goed idee, en nog een optie. Mijn problemen werden stuk voor stuk opgelost door zijn heerlijke pragmatische brein. Maar voelde ik me beter? Zeker niet. Ik voelde me juist onbegrepen.

Wat zit erachter?

Vriendlief snapte natuurlijk weer eens geen ene biet van me – ik ook niet. Na veel tegengesputter kwam uiteindelijk omhoog wat er nou echt aan de hand was – het probleem dat niet op te lossen was. Ik was ontzettend bang. Bang dat ik weer het buitenbeentje zal zijn, bang dat mensen me weer lastig of irritant vinden, bang dat ik weer nare reacties krijg en me onwijs alleen ga voelen (ja, deze dingen zijn helaas echt al eens gebeurd). Dáár ben ik bang voor.

Geen enkele oplossing werkt

Please tell me I’m not alone in this. Jij hebt vast ook wel een keer (of vaker) meegemaakt dat het voor je lijkt alsof je gesprekspartner gewoon niet wíl begrijpen hoe onoplosbaar jouw probleem eigenlijk is. Al die zogenaamde oplossingen gaan toch niet werken. Het wordt één groot piekerdrama en je hoofd ziet er langzaam maar zeker vanbinnen uit als een tekening van een driejarige.

Er is meer aan de hand

Wanneer je merkt dat je realistische oplossingen die worden aangediend niet serieus neemt, wanneer je je vijandig gaat gedragen tegenover degene die jou probeert te helpen, wanneer je een steeds grotere brok in je keel krijgt en niet kunt uitleggen waarom je zo opstandig doet, dan is het de hoogste tijd om even naar binnen te gaan kijken. Grote kans dat je ergens bang voor bent. En flink.

En wat moet je dan?

Helaas kan ik je nu niet het grandioze nieuws geven dat wanneer je je zoiets realiseert, het ‘poef’ verdwijnt. Zeker niet. Ik heb nog steeds geen idee wat ik met die angst aan moet, behalve: zo min mogelijk. Erover piekeren gaat niet helpen, gesprekjes in mijn hoofd voorbereiden ook niet.

De ruimte om weer na te kunnen denken

Één ding heeft deze realisatie me wel gebracht: ik kan weer met een open mind nadenken over echte oplossingen voor de feitelijke problemen. De lucht in mijn hoofd is weer een beetje geklaard. Ik begrijp weer wat rechts en links is en wat handig en onhandig is. In de staat waarin ik eerst verkeerde kon niks; alles maakte de boel ingewikkelder. Nu kan ik weer zien waar de moeilijkheden en mogelijkheden liggen en komt mijn creativiteit weer een beetje los.

Bijna had ik de angst laten winnen

Door in de wirwar in mijn hoofd te blijven hangen, was ik bijna niet naar deze schrijfweek gegaan. Ik had bijna deze schitterende kans laten schieten, omdat mijn hoofd implodeerde en ik de angst liet winnen. Ja, buiten je comfortzone gaan is eng, en ja, buiten je comfortzone gaan met een moeilijk lichaam en chronische pijn is doodeng. Maar niet onmogelijk.

Dus zit je hoofd in de kronkels, probeer je een keuze te maken, problemen op te lossen of gewoon een rechte lijn te trekken in die wirwar in je brein en lijken vrijwel alle adviezen het erger te maken? Wees dan eens eerlijk tegen jezelf. Wat houd je nou echt tegen? Wat zegt je hart?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *