stilteretraite

Op stilteretraite: mijn eerste keer

Eerder (in twee delen) verschenen op yoga-international.nu

Van tevoren vertrokken de gezichten van de mensen die ik vertelde dat ik op retraite zou gaan. ‘Goh, dat zou ik echt niet kunnen. Ik heb gehoord dat zoiets heel zwaar is. Sterkte.’ Langzaam begon het ook tot me door te dringen waar ik aan zou beginnen en de spanning nam toe. De mensen die hoorden dat ik vier dagen lang mijn mond moest houden, lachten me recht in mijn gezicht uit. Dit idee dat was voor hen echt te belachelijk voor woorden.

De retraite

Human Awakening heeft de retraites zo opgezet dat het voor iedereen toegankelijk is. Een midweek kost bijvoorbeeld maar 345 euro, een bedrag dat een stuk beter te behappen is dan de prijs van de meeste andere yogaretraites. In het bedrag zit alles inbegrepen. Overnachtingen in een oude boerderij in De Biesbosch, vegetarisch/veganistisch eten en drinken, yoga- en meditatielessen en persoonlijke begeleiding. Naast een midweek, kun je ook een weekend of week boeken. De retraites zijn het hele jaar door en je hoeft nergens ervaren in te zijn om mee te kunnen doen.

Een 24-jarig meisje in een bejaard lijf

Zonder verwachtingen vertrok ik naar De Biesbosch. Na het installeren van onze spullen was er een gesprek waarin iedereen kon delen waarom ze hier waren. Iets waar ik geen kant-en-klaar antwoord op had. Ik had maar één ding in gedachte dat het belangrijkste was om te vertellen. In een samenvatting bestaande uit wel drie hele zinnen probeerde ik de groep duidelijk te maken dat ik al meer dan 10 jaar elke dag pijn heb. Dat ik ondertussen 5 rugoperaties en liters tranen verder ben. Vandaag de dag heb ik een 24-jarige lichaam dat er slechter aan toe is dan dat van de gemiddelde 80-jarige. Ik zou dagenlang niet mogen praten en dus niet kunnen uitleggen waarom ik dingen wel, niet of anders doe.

Na die drie zinnen, volgegoten met nonchalance, bedacht ik me een mooi doel voor deze midweek. Opnieuw leren hoe ik met mijn lijf om moet gaan. Iets waar ik natuurlijk al bekend mee was, maar ook iets wat me telkens weer ontglipte wanneer ik het druk kreeg.

Geen perfecte yogi

De stilte ging in en daar kwam een flinke stoot ongemakkelijkheid bij kijken. Ik voelde me direct eenzaam, kroop in mijn schulp en maakte me zo onzichtbaar mogelijk. Mijn onbewuste doel was blijkbaar de perfecte deelnemer uithangen. Braaf het programma volgen en het liefst met een grote glimlach op mijn gezicht. Ik vond dus dat ik daarin vanaf de eerste seconde al keihard faalde.

Alles in stilte

De dagen hadden een vaste planning. Om 7 uur de eerste meditatie met aansluitend een yogales. Na een pauze waarin je kon ontbijten volgde een theorieles van anderhalf uur. Hierna was er ruimschoots de tijd om het allemaal te laten bezinken en lekker te gaan wandelen in de prachtige natuur, want pas 3 uur later begon de yogaworkshop. Deze werd gevolgd door nog een yogales en meditatie. Een deel van de groep ging hierna koken en om 7 uur kon iedereen aan tafel. Allemaal in stilte. Je bleek tijdens de lessen wel vragen te mogen stellen, maar het duurde even voor we dat door hadden.

Daar zat ik dan. In De Biesbosch. Om vier dagen mijn mond te houden met alle ongemakkelijkheid van dien. Een prachtige natuurrijke omgeving en veel mogelijkheden om te leren de rust in mezelf te vinden. Maar waar bleef die rust nou?  

Het hier-en-nu

De kern van de retraite was loslaten, accepteren en in het hier-en-nu zijn. Vanaf dag één was er in mij al flinke weerstand aanwezig en deze was niet van plan zomaar te vertrekken. Alles begon stom te worden. Blijkbaar heb ik altijd verbinding gezocht en bevestiging gekregen door woorden te wisselen met mensen. Meer en meer sloot ik me af voor iedereen. Wat erg makkelijk is als je toch niet mag praten.

Teleurstelling in de retraite of in mezelf?

Op woensdag, halverwege de retraite, keek ik om me heen en zag ik hoe al deze vrouwen hun ritme hadden gevonden. Lezen, schrijven, wandelen, hardlopen. Van de kalme gezichten was duidelijk af te lezen dat veel mensen rust hadden gevonden en zelfs genoten. Anderen braken juist en konden alleen nog maar huilen. Maar er gebeurde ten minste iets. Het enige wat ik voelde was teleurstelling. Op dat moment dacht ik teleurstelling in de retraite, achteraf moet ik toegeven dat het teleurstelling in mezelf was.

Alles was geweldig georganiseerd en verzorgd. Je kon altijd bij de begeleiders terecht als er iets was. Toch had ik bedacht dat zij niet begrepen hoeveel pijn ik eigenlijk had en hoe het elke dag slechter begon te gaan. En in plaats van mezelf weer ‘terug te vinden’, begon ik de connectie met mezelf te verliezen. Waarom zat ik op slot en vond ik alles even prima als stom? Het antwoord kwam tijdens de laatste theorieles.

Compassiemeditatie

We sloten af met een compassiemeditatie. Dit betekende dat ik mezelf geluk en liefde moest toewensen (ook anderen, maar dat was makkelijk). En ik moest het nog menen ook. Tranen stroomden langs mijn wangen. Ik was tijdens deze retraite alleen maar bozer geworden op mijn lichaam, en dus op mezelf. Hoe kan ik mezelf nou iets goeds toewensen? Ik moet eerst perfect zijn voor ik compassie verdien en perfect word ik nooit vanwege mijn kapotte rug.

Vanaf dit besef ging letterlijk en figuurlijk de zon weer schijnen. En terwijl ik er vrede mee begon te krijgen, waren anderen heel toevallig ook ineens begripvoller. Iets met een binnenwereld die gereflecteerd werd misschien?

Best wel stom

Ook het eindgesprek, toen de stilte eindelijk weer werd doorbroken, viel me zwaar. Als een-na-laatste mocht ik vertellen wat ik van de retraite vond, wat ik had geleerd en wat ik zou meenemen. ‘Zo bijzonder, eindelijk weer rustig, helemaal mezelf gevonden.’ Dat was de tendens van de ervaringen van mijn groepsgenootjes. En daar stond ik dan. Terwijl ik begon te praten vloeiden de tranen al rijkelijk. Ik wilde niet ondankbaar klinken, maar toch ben ik eerlijk geweest: ‘Ik vond het best wel stom en ben heel blij dat ik naar huis mag.’

De begeleiders kwamen met de geruststellende woorden dat dit helemaal geen gekke of verkeerde ervaring was. Sommige mensen zien achteraf pas wat ze allemaal geleerd hebben. En ik ben er daar inderdaad één van. Eenmaal thuis zie ik waar alle weerstand vandaan kwam en ondanks dat ik op dat moment dacht dat er niets vanbinnen gebeurde, ben ik mezelf juist heel erg tegengekomen.

De wijze les

Mijn allerbelangrijkste les is dit: ik heb altijd, elke seconde van mijn leven, het recht en de mogelijkheid goed voor mijn lijf te zorgen. Ik hoef niet te wachten tot de pijn erg genoeg is, ik hoef niemand iets te bewijzen. Ik mag gewoon, ook als de pijn nog dragelijk is, op mijn grenzen letten. Lief zijn voor mijn rug hoeft geen reactie te zijn op pijn, het mag een automatisme worden.

‘Als je het niet kunt controleren, moet je het accepteren.’ 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *