seks en chronische pijn

Seks en chronische pijn – zelfcompassie to the rescue

Tja, dit is dan wel meteen een heel persoonlijk verhaal. Maar ik ben hartstikke tegen taboes, dus dat mag ik nu dan mooi meteen bewijzen. 

Ik heb chronische rugpijn. 5 operaties zijn we verder en ik ben een beetje opgegeven door de dokters. Dus ik loop rond met een kapotte en vooral pijnlijke rug. Altijd. Er zijn goede, gemiddelde en slechte dagen. En na een slechte/zware dag verschijnt er telkens weer een zeer speciale dag. Ik noem het maar ‘the day after’. En in dit geval bedoel ik met speciaal niet iets positiefs. In minder beschaafde woorden: hartstikke klote.

Geen dagen om over naar huis te schrijven

Het is in elk geval geen topdag voor mijn libido. En het komt natuurlijk wel eens voor dat het libido van mijn vriend op dat moment wél overuren draait. Hoe graag ik het ook zou willen, ontspannen is op zo’n moment heel moeilijk en genieten van iets fysieks vrijwel onmogelijk. Niet echt de dagen waarop ik uitblink in het vriendinnetje-zijn.

Kun je iets minder irritant ademen?

Normaal gesproken ga ik dan ruzie zoeken met mijn vriend. Ik kan altijd wel wat bedenken waarom ik op dat moment boos op hem kan zijn. Dat hij het opgeeft of juist dat hij het te lang blijft proberen. Iets er tussenin, of gewoon heel iets anders. Ik kan altijd nog boos worden omdat hij te luid ademt of onhandig kijkt. Het is op dat moment het makkelijkst om niet naar mezelf te kijken en vooral niet te voelen. Lekker alles afschuiven op die onschuldige jongen die geen flauw idee heeft wat er allemaal aan de hand is. Ruzie is heel makkelijk gevonden als je je gedraagt zoals ik dan doe.

Een momentje stilstaan

Vanmorgen gebeurde het weer. Ik had hem al (zachtjes!) aan de kant geduwd en hij was maar aandacht gaan zoeken bij zijn telefoon. Ik voelde alweer frustraties opborrelen. Gedachten zoals: ‘Oh, als mevrouw even niet meewerkt, wordt ze meteen aan de kant gezet?!’ Maar deze keer kon ik mezelf nog net een halt toeroepen.

Dat klinkt toch best wel belachelijk

Door het oefenen met zelfcompassie lukte het me voor een momentje om stil te staan. Ik hoorde ineens hoe belachelijk deze gedachten klonken. Het lukte me nog niet echt om er iets mee te doen, maar het was een mooi begin. Door dat momentje stilstaan, door me heel even te beseffen dat dit misschien niet heel erg realistisch of eerlijk was, kreeg ik mezelf zover om tegen mijn vriend aan te kruipen. Hij had duidelijk door dat er iets was en gaf me gelukkig de ruimte om verdrietig te zijn.

En dit kleine dingetje heeft zo ontzettend veel verschil gemaakt. Doordat ik mocht huilen, kreeg ik weer wat lucht en door die lucht werd het nadenken weer wat makkelijker.

Verstoppen in zijn borsthaar

Ik besefte me hoe boos ik inderdaad was, maar helemaal niet op hem. Op mezelf. Op mijn lichaam. Mijn mislukte lichaam dat me belemmerde om het vriendinnetje te zijn dat ik zo graag wil zijn. De pijn en de vermoeidheid die soms zo’n negatieve sluier over mij heen leggen. Zo boos ben ik op mijn lichaam, maar ook heel verdrietig. Want toen kwam het gevoel van waardeloosheid omhoog. Ik heb zo sterk het gevoel dat ik uitmuntend moet zijn op alle andere gebieden in het leven, omdat ik al zoveel tekort kom door mijn fysieke beperkingen. Wat heb ik die jongen op zo’n moment eigenlijk nog te bieden?

Met horten en stoten

Vrijwel onverstaanbaar met mijn neus helemaal volgelopen, een trillend lipje en mijn gezicht verstoppend in zijn borsthaar, kwam er hier en daar een woord uit mijn mond. Soms zelfs een halve zin. Ik probeerde hem een beetje uit te leggen waarom ik hier zo belachelijk verdrietig om was. Hij had eigenlijk helemaal geen behoefte aan uitleg, hij was er puur om mij te troosten.

Wat was er dan nu anders?

Ik heb aan mezelf moeten toegeven wat ik eigenlijk voelde en waarom. En het mezelf daarna gegund om getroost te worden.

En nu is het allemaal zo anders gelopen dan normaal gesproken. In plaats van een verpeste sfeer door een verpest humeur die samen de hele dag verpestten, was er eigenlijk niet zoveel aan de hand. Hij hoefde zich niet de hele dag af te vragen wat er met mij aan de hand was en ik hoefde niet mijn best te doen om boos op hem te blijven en zo mijn emoties voor mezelf te verbergen.

Veel gezelliger en véél minder vermoeiend.

4 antwoorden
  1. Kim
    Kim zegt:

    Mooi!! Dit is mijn ervaring ook altijd (inclusief het wegduwen en het huilend en onverstaanbaar dingen proberen uit te leggen ;)) Heel fijn om te lezen hoe zo’n klein momentje stilstaan zoveel effect kan hebben 🙂

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Wat leuk om te horen dat het zo herkenbaar is! Ik kan je de zelfcompassiepauze echt aanraden. Het is een kwestie van oefenen: hoe vaker je het toepast, des te soepeler het gaat! 🙂

      Beantwoorden
  2. Proudweirdo
    Proudweirdo zegt:

    Heel herkenbaar, knap dat je het zo open durft te vertellen. ? Ik ga zo’n pauze ook maar eens inlassen, dat zal beter werken dan mijn eigen frustraties er op een verkeerde manier uitgooien, die de boel alleen maar lastiger maken..
    Dank voor het delen en je tip. ?

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Wat fijn om te horen! Bedankt voor je berichtje! Ik hoop dat het voor jou net zo goed gaat werken. 🙂
      De ene keer gaat het wat makkelijker dan de andere keer. Maar ook als het niet lukt en je je frustraties er wel op een niet-zo-charmante manier uitgooit, is de sleutel juist weer zelfcompassie.
      Succes! 🙂

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *