stap voor stap

Stap voor stap – het antwoord op alles

Vanmorgen pakte ik het inspiratiekaartje ‘Stap voor stap’ en het deed niet zoveel met me. Sure, alles gaat stap voor stap. Lopen doe je stap voor stap. Het duurde even, maar toen het dubbeltje eenmaal viel, viel hij hard ook.

Ik blijf het zeggen (dus het zal wel steeds minder geloofwaardig gaan klinken): het gaat in de basis goed met me én ik ben een beetje de kluts kwijt. Ik heb namelijk het gevoel dat ik ergens in het midden van een heleboel processen aan het spartelen ben. Geen flauw benul meer van de daadwerkelijke stappen die ik zet en vooral geen idee van wat de volgende stap zou moeten zijn.

Onderweg naar de overkant

Desiree van Self Love Academy omschreef het laatst zo mooi. Het is alsof ik op het ene eiland stond, naar de overkant keek en daar het eiland zag waar ik naartoe wilde. En ik ben gaan zwemmen. De eerste meters voelden noodzakelijk. Al best moe keek ik om en bleek ik nog maar een metertje verder te zijn. Het was nog heel makkelijk om terug te zwemmen, ik kon zelfs nog staan, maar ik ging verder. Ondertussen ben ik halverwege – het kost evenveel slagen om verder als terug te gaan. Ik zie net zo scherp waar ik was als waar ik naartoe wil. Eigenlijk ben ik het op dit moment allebei.

Het verwarrende midden

Het meisje in de eetstoornis én het meisje dat van haar lichaam houdt. Het bange én het dappere meisje. Het meisje dat zich schaamt voor haar verhaal én het meisje dat er een boek over schrijft. Het meisje dat niet weet waar haar grenzen liggen én het meisje dat ze haarfijn aangeeft. Het onzekere meisje met zelfvertrouwen, vol twijfels en toch met een duidelijke richting. En dat is me een partijtje verwarrend.

Zo veel vragen en zo weinig antwoorden

Hier in het midden wordt het watertrappelen steeds zwaarder. Nee, ik wil niet meer terug, maar ik moet ook nog zo ver. Ik heb alle veilige havens verlaten en nu drijf ik hier in het midden. Zoveel vragen die in de lucht hangen en de antwoorden zijn nog nergens te bekennen. En terwijl ik aan het verlangen ben naar de overkant, vraag ik me af of je daar ooit wel komt, of dat het water eigenlijk het leven is.

Verder zwemmen

Ik wil de antwoorden. Nu. En die ga ik alleen maar krijgen door te stoppen met zoeken. Daarmee verbruik ik namelijk energie die ik ook zou kunnen besteden aan verder zwemmen.

Dus dat ga ik de komende tijd doen. Verder zwemmen. Met alle onzekerheid. Zolang ik maar blijf zwemmen. Ik hoef niet exact te weten hoe, het mag met vlinderslag, borstcrawl, op m’n rug, onder water, whatever, zolang ik maar blijf bewegen. Ik hoef ook niet snel. En ik hoef zelfs niet een bepaalde kant op. Maar wel blijven zwemmen. Slag voor slag. Stap voor stap. Wat is goed voor me op dit moment? En dit moment? En dit? Wat helpt me vandaag? Waar voel ik me deze week goed bij? En voor ik het weet, voel ik weer grond onder mijn voeten.

4 antwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie, Annelies! Bijzonder om te horen dat je het zo herkent. Ik hoop dat je stap voor stap verder blijft gaan. 💛

      Beantwoorden
  1. Naomi
    Naomi zegt:

    Wat een prachtig en krachtig beeld! Stap voor stap kom je er inderdaad, maar vaak kijken we meer stappen verder dan we eigenlijk zouden moeten doen. Ik hoop dat je snel de juiste slag te pakken hebt en zo verder kunt zwemmen.

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Superlief! Heel mooi om te horen. 🙏❤ En helemaal waar wat je zegt: we zijn te vaak bezig met vele stappen vooruit denken en vergeten dan soms onze ene voet weer voor de andere te zetten.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *