stoppen met piekeren

Stoppen met piekeren

Zorgen bevinden zich nooit in het hier-en-nu

Denk jij ook dat als je maar hard genoeg nadenkt over een probleem of situatie je met de kracht van je hersenen het probleem in stukjes kunt breken en het dan verdwijnt? Klinkt toch best gek als ik het zo zeg. Maar dit is wel zoals velen hiermee omgaan. Myself very much included.

Het leven zit vol met moeilijke situaties en mensen. Als je zou willen, kun je van piekeren je werk maken. En dat heb ik dus ook maar geprobeerd. Het grootste obstakel is toch dat je er niet voor betaald krijgt. Naast dat het slapeloze nachten oplevert en heel veel energie kost. Maar dat is bijzaak.

Stoppen met piekeren: de controle loslaten

Stoppen met piekeren dus, dan is alle ellende voorbij. Blije gezichten voor de rest van ons leven. Tja, als het zo simpel was, had ik nu niets gehad om over te schrijven. Het is namelijk ontzettend eng om je drukke en volle hoofd los te laten. Dat betekent de controle loslaten. En laat dat nou net zijn waar we allemaal tegenwoordig niet zo goed in zijn. Wat is er enger dan de controle loslaten? Hmm, hoogstwaarschijnlijk het leven dat je gaat leiden als je doorgaat met piekeren. Just saying.

In het hier-en-nu aanwezig zijn

Mindfulness is lange tijd voor mij een raadsel geweest. Niet omdat ik het niet begrijp – het is me heel duidelijk wat alle voordelen van mindful leven zijn. En ik snap ook wat het inhoudt: in het hier-en-nu aanwezig zijn. Maar ik wil graag horen hoe ik dat dan moet doen. En daar zit het struikelpunt voor mij: je moet het gewoon doen.

Problemen bevinden zich meestal niet in het hier-en-nu

Langzaamaan begin ik in te zien dat je in het hier-en-nu zijn echt heel letterlijk moet nemen, anders werkt het niet. Problemen zijn er meestal niet in het hier-en-nu. Behalve als er echt nu op dit moment en op deze plek iets aan de hand is. Alle andere zorgen volgen je alleen maar, omdat jij ze toelaat in je grijze cellen. Je neemt ze zelf mee naar een nu nog probleemloos moment.

Je draagt je problemen zelf mee

Stel, je hebt vanmorgen voor werk ruzie gehad met je partner. Je hebt nu lunchpauze en zit hiermee in je maag. Logisch en geoorloofd, want je hebt het nog niet uitgepraat dus op dit moment heb je ook echt nog ruzie met je wederhelft. Nee. Niet geoorloofd. Je partner zit hier niet met je aan de picknicktafel. Jij zit hier nu in je eentje met je boterham met groentespread in het zonnetje. Hier en nu heb je dus geen ruzie.

Je rot voelen heeft niet de voorkeur

Are you still with me? Het bovenstaande klinkt nog wel logisch voor me, maar tot voor kort kwam ik dan heel wijsneuzerig met het volgende: mijn fysieke pijn. Die is er nu, deze seconde, waar ik ook naartoe ga. Het houdt me altijd gezelschap. Mag ik me hier dan wel of niet rot over voelen?

Je rot voelen mag natuurlijk altijd, maar het heeft niet de voorkeur. Ja, ik heb nu pijn. Dat ligt niet ergens in het verleden of in de toekomst (helaas ook, maar daar gaat het nu niet om), het is nu en hier. Maar alleen de aanwezigheid van de pijn geeft me nog geen reden om hierover te piekeren. En dat piekeren zorgt ervoor dat ik me er rot over ga voelen. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar al mijn beperkingen, al het gemis van dingen die ik nooit hebben kunnen doen en zorgen over de toekomst. Binnen de kortste keren is er nog maar een zielig hoopje Shirley over.

Piekeren geeft je reden om je rot te voelen

Maar die zorgen en dat gemis bevinden zich niet in het hier-en-nu. Dat is niet op dit moment gaande. Als ik mijn koppie bewust bij het typen van deze blogpost weet te houden, moet ik wel stoppen met piekeren en is er dus niets meer aan de hand dan alleen de feitelijke pijn. Vervelend genoeg, maar toch een heel stukje minder erg dan de emotionele pijn die mijn gedachten erover opleveren.

Piekeren verandert niets aan de situatie, maar alles aan je gevoel erover. Don’t do it! Or at least try.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *