twijfelen

Twijfelen – een simpele oplossing

In mijn blogpost over keuzes maken, heb ik beweerd dat een keuze maken met angst als beweegreden goed voelt. Het voelt veilig en rustig, want je blijft met deze keuze gezellig binnen je comfortzone. Toch had ik laatst bijna een beslissing genomen terwijl angst in mijn oor fluisterde – en dat voelde alles behalve ontspannen.

Die angst liet zich zien in de vorm van twijfel – enorme twijfel. Ik kon echt niet meer bedenken wat ik moest doen. Dit had natuurlijk al een belletje moeten doen rinkelen, maar ik ben helaas niet zo snel van begrip. Bij deze intense vorm van twijfelen schreeuwt er eigenlijk iets vanbinnen ‘Nee!’, maar probeert je hoofd het te overschreeuwen met allemaal legitieme argumenten.

Het einde van het twijfelen

Gelukkig maakte een heel wijze vrouw een einde aan mijn twijfels. Zij kwam precies met de opmerking die al achterin mijn hoofd lag te wachten om tevoorschijn te springen: ‘Je weet allang wat je wil doen.’ Pff, ja natuurlijk wist ik het. En ik wist ook dat ze dit zou gaan zeggen. En toch had ik het nodig om de opmerking uit haar mond te horen voor ik aan mezelf kon toegeven wat ik wilde.

Je hoeft het niet alleen te doen

Mijn verwarring kwam voort uit het idee dat ik het allemaal alleen moet doen. Dat ik overal alleen over moet nadenken, beslissingen in mijn eentje moet nemen en alles alleen moet zien op te lossen. Daar gaat het mis bij mij. Niet bij het twijfelen an sich, maar bij de notie dat er niemand is die even mee kan denken of helpen.

Zit ik klem, in de knoop, zie ik even geen goede optie meer, dan is er telkens maar één ding aan de hand. Op zo’n moment ben ik weer verzopen in de oceaan van ‘Shirley moet altijd alles alleen oplossen’. En dat is bullshit. Dus voortaan als er stront aan de knikker is (gatverdamme, wie heeft dit ooit bedacht?), ga ik als allereerste bij mezelf na: heb ik door dat ik er niet alleen voor sta?

Zoek contact & spreek je probleem uit

Als je uitspreekt waar je mee zit, vinden er een aantal zeer verhelderende zaken plaats. Allereerst hoor je zelf hoe basaal of oplosbaar je probleem is, allertweest heeft je gesprekspartner waarschijnlijk ideeën over de oplossing. Dus je voelt je opgelucht én er wordt meegedacht over de oplossing én misschien krijg je er zelfs wel hulp bij. I-de-aal.

Pas op met verzuipen in de onderwaterwereld van je eigen hoofd. Onze grijze massa heeft een heel groot talent: zo hard overdenken dat alles steeds ingewikkelder wordt. Praat, zoek contact. Het gevoel dat je er alleen voor staat is onwijs beperkend. En gelukkig staat vrijwel niemand hier in onze westerse wereld er écht alleen voor. Open je ogen voor de mensen om je heen. Stop met de smoesjes. Je mag me later bedanken.

Mijn probleem is te …

Dan is er nog de angst dat jouw probleem te groot is. Het is nutteloos om erover te praten, want het komt toch niet meer goed. Maar als het echt zo onoplosbaar is, betekent dat alleen maar dat je méér reden hebt om contact te zoeken. Want steun en troost is dan het enige dat helpt.

Is je probleem voor je gevoel te klein? Mooi. Dan heb je het snel besproken en opgelost. Je wilt niet achteraf te horen krijgen van een vriend(in)/partner/collega/kennis: ‘Had me even gebeld joh, dan had je er niet al die dagen mee hoeven zitten!’ Jij vindt het toch ook fijn als iemand met een probleem naar jou toe komt en je de kans krijgt om diegene te helpen? Anderen zijn hierin echt niet anders.

We zijn sociale dieren en dat betekent dat we elkaar nodig hebben. We zijn niet gemaakt om alles alleen te kunnen. Als dat wel zo was, hadden we wel andere hersenen gekregen die de boel niet zo ingewikkeld zouden maken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *