veranderen is moeilijk

Waarom veranderen zo moeilijk is

Van de week kwam ik samen met een goede vriendin tot de conclusie dat we telkens tegen hetzelfde probleem aan lopen. Wat we ook proberen en hoe ons leven ook verandert, dit blijft ons achtervolgen. En ik heb zo’n vaag vermoeden dat wij niet de enige zijn.

We leggen onszelf te hoge eisen op. Oké. Dat doen wel meer mensen. Maar de reden hiervoor is dat onze eigenwaarde afhangt van de prestaties die we leveren. Daarom is het zo hardnekkig.

What’s wrong with me?

Vanwege die hoge eisen, verschillende werkzaamheden en veel te optimistische planningen, voelt het de laatste tijd alsof ik elke dag een beetje aan het falen ben. Continu krijg ik dingen niet (goed of snel genoeg) af. Toch zie ik anderen die dit wel (lijken te) kunnen. Wat is er dan mis met mij?

Sommige mensen doen wel normaal

Nou, het gaat er in mijn koppie heel anders aan toe. En daardoor gaat het mis. Sommige mensen doen gewoon de dingen die ze moeten doen. En ze stoppen wanneer dat de bedoeling is. En ook als een keer iets niet af is, of niet perfect is, of allebei (DE RAMP!), kunnen ze zonder problemen in slaap vallen. Hun eigenwaarde komt namelijk niet in het geding.

Ontspannen is niet ontspannen

Zelfs als ik dan even verplicht moet ontspannen (oh wat klinkt dat ontspannen..), gonst mijn hoofd van de dingen die er eigenlijk moeten gebeuren. Mocht ik per ongeluk een seconde wel echt kunnen ontspannen, schrik ik daarna zo van de berg werk die op me wacht dat ik ineens overstroom van een gevoel van moedeloosheid. Het momentje van ontspannen voelt hoe dan ook onverdiend en dus kan ik er niet van opladen. En dat was nou precies het doel. Surprise! Ik heb het wéér voor elkaar gekregen te falen.

Falen is onvermijdelijk geworden

Ondertussen heeft mijn hoofd er zelfs voor gezorgd dat ik niet meer onder het falen uit kom. Als ik namelijk braaf stop wanneer dat moet, ongeacht of het af is (ik krijg al hartkloppingen van het idee), faal ik omdat mijn werkzaamheden niet af zijn. Ga ik door om het af te maken, faal ik in het nakomen van de afspraak met mezelf om op tijd te stoppen.

Die hopeloze grijze massa

Ik denk dat het ligt aan mijn verwachtingen (wanneer niet). Wat er misgaat in mijn hoofd (behalve de 100 dingen die elke dag misgaan in die grijze massa van me) is dat ik verwacht dat wanneer ik voor de gezonde/verstandige optie ga, ik me vrijwel direct beter ga voelen.

Korte tegenover lange termijn

Ik overwerk mezelf om mijn wallen steeds meer richting mijn oksels te zien glijden. Want (ja nu kom ik met het argument van de eeuw) daar voel ik me beter bij. Beter dan bij die andere optie. De optie waarbij ik dingen niet afmaak en goed voor mezelf zorg. En het klopt dat dit op de korte termijn iets beter voelt. Het is in elk geval makkelijker. Want als ik voor de lastige optie ga, zit ik het hele weekend opgescheept met vervelende gedachten over alles wat niet af is.

Het is de lange termijn die telt. En het is diezelfde lange termijn die om uithoudings- en doorzettingsvermogen vraagt. Bijna alles wat fijner is op de korte termijn, is niet best voor je op de lange termijn. Gezondheid is je lange termijn. Toch best belangrijk.

Veranderen is moeilijk

Hoe naïef was het van mij om te denken dat als ik een paar keer het juiste doe, ik me meteen beter voel. Als het zo simpel was, was het allang geen probleem meer geweest. Verandering is hartstikke eng en moeilijk en stom. En waarschijnlijk ga ik me de eerste 100 keer  nog rot voelen. En hopelijk wordt het na die 100 keer net iets minder rot.

Eerst je gedrag aanpassen

Het is eigenlijk net als met het opbouwen van zelfvertrouwen. Helaas zegt je zelfvertrouwen na het werken aan wat gedachtepatronen meestal niet: ‘Bam, daar ben ik en ik ga nooit meer weg!’. Wat een handigheidje hiervoor is: eerst je gedrag aanpassen. Fake it till you make it. Gewoon doen alsof je al overloopt van het zelfvertrouwen. Als je het lang genoeg volhoudt, volgen je gedachten en gevoelens vanzelf een keertje.

Dus hoe stom het ook voelt, ik ga me alvast gedragen als die wijze vrouw die goed voor zichzelf zorgt en gelukkig is met zichzelf ongeacht of dingen af komen op een dag. Vanaf morgen dan…

2 antwoorden
  1. Jeroen
    Jeroen zegt:

    Ook zeer herkenbaar!
    Zelf loop ik ook steeds tegen dezelfde soort problemen aan.
    Vooral het feit dat ik te veel in mijn comfort-zone verkeer en gaan nieuwe uitdagingen aan ga.
    Zou veel nieuwe activiteiten willen ondernemen, zoals danslessen, schrijfcursus, spelen in een band, langdurig reizen (Azie?) en wellicht zelfs weer daten.
    Maar inplaats hiervan blijf ik veelal dezelfde dingen doen.
    Niet dat ik me verveel; integendeel.
    Maar soms heb ik het ook wel wat te druk met ‘niks\ doen, zoals veel internetten, muziek luisteren, gamen, films kijken etc.
    Toch blijft het allemaal wat ‘veilig’ en ik verken te weinig nieuwe gebieden en verleg te weinig grenzen.

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Hi Jeroen, wat vervelend om te horen. Misschien kun je beginnen met wat zelfcompassie? Door tegen jezelf te zeggen dat je te weinig nieuwe uitdagingen aangaat, maak je het jezelf alleen maar moeilijker om het daadwerkelijk te gaan doen. Als ik het je zou mogen aanraden, zou ik beginnen bij compassie te tonen voor hoe je je hierover voelt. Wat doet het met je dat het je niet zo goed lukt om nieuwe gebieden te verkennen? Dat is een naar gevoel. Vanuit compassie bereik je veel meer dan vanuit kritiek.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *