wat is mijn passie

Help! Wat is mijn passie? En heb ik er wel een?

Overal zie ik ze sinds ik erop ben gaan letten. In bussen en treinen, in winkels en restaurants. Ik hoor ze ook vaak aan de telefoon en ontvang regelmatig mailtjes van ze. En ik word er heel verdrietig van.

Mensen die een hekel hebben aan hun baan. Het zijn er echt een heleboel. Valt het me nu pas op of wordt het steeds erger? Ik heb hier zo mijn eigen theorie over ontwikkeld.

Geen keuzestress

Vroeger hadden mensen gewoon een baan. En met mensen bedoel ik in dit geval mannen. Je nam het bedrijf over van je pa of misschien zag de buurman of de bankmeneer wel iets in je. Kon je iets nuttigs? Dan werd dat jouw baan. Hoefde je geen nachten van wakker te liggen. Er was geen keuze, dus geen keuzestress, dus geen enge vragen. ‘Maar is dit dan wel echt mijn passie?’ Voor vrouwen was het nóg simpeler. Trouwen, kinderen krijgen en huisvrouw zijn. Geen vragen stellen, gewoon doen. Makkie.

Volg je passie!

Tegenwoordig moet iedereen een passie hebben. Zoek je passie! Volg je dromen! En de aller-allerergste: ‘If you can dream it, you can do it!’. Waarop ik me telkens weer het volgende afvraag. Stel dat je verlamd bent vanaf je nek naar beneden, kun je nog zo hard dromen dat je de samba staat te dansen, het gaat echt niet gebeuren. Toch? Ik ga er bijna van twijfelen door al die TEDx talks die me om de oren vliegen. Passie hier, passie daar, passie voor ons allemaal.

Het resultaat? Simpel. Angst. Twijfel. Ontevredenheid. We denken, nee nog erger, we geloven dat iedereen een passie heeft. Voor elk mens is er iets dat je zo diep raakt en je zo uitzinnig gelukkig maakt, dat je helemaal kapot gaat als je er een dag niets mee kunt doen. Zoiets dan.

Never enough

Sommige mensen hebben een passie én hebben hem gevonden en dat zijn dan de helden van onze tijd. Zij volgen hun hart, enzo. En dan komt daar de andere 90% van de bevolking en voelt zich minderwaardig. ‘Heb ik wel een passie? Ik moet blijkbaar intens gelukkig worden van wat ik doe, maar ik vind buschauffeur zijn helemaal niet zo bijzonder. Gewoon oké. Maar dat is blijkbaar niet genoeg.’

Mensen gaan hierdoor heel gevaarlijke dingen doen. Zoals plotseling ontslag nemen, heftig op zoek gaan naar nieuwe hobby’s of allerlei moeilijke avondstudies volgen. Het toppunt hiervan zijn de ik-ben-enorm-toe-aan-een-sabbatical-mensen. Om meestal tot de conclusie te komen dat het oude leventje best wel prima was, tot ze erover na gingen denken.

Schijt aan passie

Dus, bij deze stel ik voor de boel weer wat te vereenvoudigen. Met mijn hart gloeiend van de passie en dansend op een wolkje van dromen, wil ik het volgende aandragen: we schrappen het woord ‘passie’ uit het woordenboek en we bewaren dromen voor in bed. Mensen gaan weer lekker doen wat ze leuk genoeg vinden, waar ze genoeg euro’s mee ophalen om te gaan doen waar hun hartje écht harder van gaat kloppen.

Uurtjes en centjes verzamelen

Dat is namelijk het lastige. Wat nou als je intens gelukkig wordt van wijn drinken? Of van wandelen? Of naar de zonnebank gaan? Zwemmen? Shoppen? Ervan uitgaande dat je in geen van deze dingen zo uitzonderlijk goed bent, dat je er op een magische wijze toch je werk van weet te maken. Dan moet je toch iets doen om de uurtjes en centjes te verzamelen om ‘je hart te kunnen volgen’.

Lieve mensen, en in dit geval bedoel ik wel mannen én vrouwen, een passie hebben is de uitzondering. Niet de regel. De wereld zou instorten als we allemaal een passie hadden en die zouden najagen. Heb je ooit gehoord van een vuilnisman dat het zijn passie is? Precies.

Zat je heftig ‘ja’ te knikken tijdens het lezen van dit stuk? Kijk dit filmpje dan eens.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *