wat je wilt

Weet jij nog wat je wilt?

Mijn vriend heeft een jaar lang gezien wat ik allemaal in mijn blogposts schrijf en afgelopen week kreeg ik plotseling maar liefst tweemaal van hem te horen: ‘Misschien moet je hier een blogpost over schrijven.’ En gehoorzaam als ik ben – here I am.

Eerlijkheid vraagt dat ik erbij vermeld dat dit niet zo soepel en vrolijk ging als het nu klinkt. Het ging met een hoop gegrom (ja, werkelijk), mijn gezicht verstoppend achter mijn handen als een klein kind dat kiekeboe speelt en dramatisch over mijn voorhoofd wrijvend alsof het denken letterlijk zeer deed.

Eerlijk zeggen wat je wilt

Nu vraag jij je als lezer natuurlijk af ‘Goh Shirley, wat was er dan aan de hand?’. Nou, beste lezer, ik vind het de laatste tijd blijkbaar nogal lastig om voor mezelf te denken. Nou ja, het denken lukt wel, het ervoor uitkomen wat minder.

Stel, ik wil graag spaghetti eten. Dan vraag ik aan mijn vriend: ‘Hé liefie, wil je tortilla’s eten, curry, spaghetti of soep?’ Zonder mijn voorkeur ook maar te hinten, wacht ik braaf af of telepathie bestaat. Tot nu toe nog geen succes.

‘Je krijgt veel vaker wat je wilt als je dat gewoon eerlijk aangeeft.’

Voor wie of wat doe ik het?

Net als dat ik niet aangeef waar ik het meeste zin in heb, vind ik het de normaalste zaak van de wereld om de flow van mijn leven aan te passen aan die van mijn vriend. Erg normaal – of gezond – is dit natuurlijk niet. Toch had ik hem nodig om me wakker te schudden.

Het gekke is: ik heb zelf verzonnen dat ik mijn vriend blij maak met dit hondjesgedrag. Want dat is onzin – kletskoek, larie, nonsens, quatsch. Hij wil helemaal niet dat ik me zo aanpas, daar heeft hij nooit om gevraagd en het maakt hem al helemaal niet happy. Wil ik hem blij maken? Dan zou ik goed voor mezelf zorgen en vrolijk zijn omdat ik de dingen doe waar ik gelukkig van word.

Dus. Blijkbaar doe ik het niet voor hem. Maar hoe heb ik dit rare gedrag mezelf dan aangeleerd?

Heb ik kiezen verleerd?

Nou, daar had ik niet zo 1, 2, 3 een antwoord op. En eerlijk gezegd nog steeds niet. Is het het kijk-mij-ik-ben-oh-zo-onzelfzuchtig-gevoel waar ik het voor doe? I don’t think so. Ben ik bang egoïstisch gevonden te worden? Kan. Gun ik het mezelf niet? Nee, zo dramatisch is het niet. Heb ik gewoon verleerd te kiezen – is het luiheid?

Ik weet het echt niet. Waarschijnlijk is het een beetje van alles bij elkaar. De makkelijke weg is het in elk geval. Er komt geen discussie, geen botsende verlangens, geen conflict. Het is heerlijk rustig. Niks niet Moeder Theresa, gewoon lekker schaamteloos conflictvermijdend gedrag.

Een momentje intunen

Toch heb ik de laatste dagen die rust doorbroken en ben ik goed naar mezelf gaan luisteren en eerlijk en duidelijk gaan aangeven wat ik het liefste wil. En je raadt het al: de wereld is nog niet vergaan. Het was eigenlijk best fijn.

Bewust bij mezelf intunen is de oplossing. Na even – soms een minuutje, soms vijf dagen – nadenken (of eigenlijk voelen) kan ik dan aangeven wat mijn behoeften zijn. Het is een stuk spannender, maar zoals mijn vriend al voorspelde: ik krijg veel vaker wat ik wil. En stiekem voelt dat best wel goed.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *