Zelfcompassiepauze

Zelfcompassiepauze? Opsluiten op de wc!

Je leest het goed. Ik heb me laatst echt opgesloten op de wc. Voornamelijk omdat dat de enige kamer in ons huis is met een deur die op slot kan. En ach, het zit best prima.

Hoe ik daar terecht kwam, you ask? Nou, daar was eigenlijk bar weinig voor nodig. Het bezig zijn met zelfhulp is soms fijn, maar vaak ook erg confronterend. En dan zijn er momenten dat je wel al weet wat er anders kan en eigenlijk ook moet, maar lukt het je nog niet, en daar ben je je maar al te goed bewust van, en word je ook meteen boos om, waardoor het veel erger wordt… You get me. Die momenten zijn heel erg moeilijk.

Wat moet ik met zoveel liefde?

Laatst had ik een prijsuitreiking van een schrijfwedstrijd. Ik wist dat ik geen kans maakte (niet sneu, gewoon realistisch), maar vond het toch leuk om te gaan. In een bevlieging meldde ik mijn vriend dat ik iemand mocht meenemen. En jawel, hij zorgde dat hij op tijd uit werk was, nam zelfs nog een nieuwe panty voor me mee en was daar, naast mij, met een hand op mijn been. Echt heel erg lief.

Al onzeker? Dan krijg je er nog even een extra reden bij..

Zo lief dat ik niet zo goed wist wat ik hiermee moest. Ik voelde me onwijs onzeker en dan gebeuren er altijd dingen die daar nog een schepje bovenop doen. Toen ik de voorafgaande workshop binnenliep, haalde ik mijn zwarte panty open. De ladder die erin zat was zo enorm dat ik oprecht heb overwogen hem volledig uit te trekken. Just so you know, dat betekende dat ik de avond verder had moeten vertoeven met benen die een gehele winter niet geschoren waren. Ik kan nu natuurlijk komen met het excuus dat ik vrij lichte haren heb en dat het allemaal niet zo opvalt, maar ik ben gewoon lui.

Opluchting, maar boven alles spijt

Wat was er aan de hand? Ik wilde hem niet teleurstellen. Want ja, dat is mijn logica. Als ik niet win, stel ik degene die zo lief is om te komen, teleur. Natuurlijk ging ik dit niet uitspreken, maar gewoon heel afstandelijk doen.

De maat was vol

Toen het moment kwam op de terugweg dat hij besloot dat ik het me allemaal niet zo moest aantrekken, was bij mij de maat vol. Die maat was volgeraakt zonder enige reden en deze ene simpele opmerking vertelde mij dat ik onredelijk was, onzeker, (ohja hij noemde ook nog het woordje faalangst) en uhm, hopeloos.

Eindelijk genoeg gekwetst

Eenmaal thuis duwde ik die lieve jongen die me een knuffel kwam geven letterlijk van me af en toen had ik hem eindelijk genoeg gekwetst. Hij hield op met lief doen. Ik voelde ergens een opluchting, maar boven alles natuurlijk spijt. Ik wil wél dat hij me vasthoudt, maar dat verdien ik allang niet meer.

Een flinke portie zelfcompassie

Heel erg boos was ik. Op mezelf. Dus heb ik mezelf opgesloten op de wc. Heel normaal. Vriend heeft er niet van opgekeken. Ik besefte dat al die boosheid niet zomaar weg zou gaan. Hier zou eerst een portie zelfcompassie tegenaan gegooid moeten worden. De inzichten dwarrelden langzaam omhoog. Ineens leek het niet zo gek meer dat ik me geen houding wist te geven.

Toch nog even tegensputteren

Dankzij de zelfcompassie kon ik net even genoeg ademhalen om weer fatsoenlijke woorden te produceren. Ik ben naar mijn vriend toegegaan en heb hem bedankt voor zijn aanwezigheid die avond. Hij probeerde me te troosten en na heel wat tegensputteren, liet ik het toe. Dat was heel erg fijn en heeft echt weer een stukje van mijn oude wonden geheeld.

Dus onthoud: The toilet is your best friend. Of wellicht een andere kamer waarin je je even in kunt opsluiten. Ook een optie.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *