Ik kamp regelmatig met schuldgevoel rondom mijn chronisch pijn (+beperkingen). Maar dat schuldgevoel, die pijn, betekent liefde. En ik kies liefde.

Welke pijn wil je? Elk verlangen brengt lastige of vervelende aspecten met zich mee. Welke ben je bereid te accepteren en welke niet?

Je wilt beter leren omgaan met negatieve emoties. Ze brengen je namelijk ook goede dingen. En ik kan je vast verklappen: die emoties zijn het probleem niet.

Vertrouwen is gevaarlijk. Wantrouwen ook. Gelukkig kun je ervoor kiezen om anderen meer te vertrouwen. Het is een moeilijke, maar desalniettemin een keuze.

‘Je moet jezelf accepteren zoals je bent’. We lijken alleen ‘acceptatie’ te verwarren met ‘verbetering’. Jezelf echt accepteren, lijkt wel een zonde.

Hoe ik weer een stapje dichterbij het accepteren van mijn lichaam kwam. Inzichten voortkomend uit onze kapotte geiser. Ze bedoelen het goed.

Help! Wat is mijn passie? En uhm, heb ik er eigenlijk wel eentje? Iedereen heeft er toch een? Nee, lief mens. En dat is heel normaal en helemaal oké!

Daar zat ik dan. In De Biesbosch. Op stilteretraite. Een prachtige plek om te leren de rust in mezelf te vinden. Maar waar bleef die rust nou?