falen

Beter falen – zo doe je dat

Gelukkig is er in tijden zoals deze, waarin kwetsbaarheid nog veel te vaak als de duivel wordt gezien, ook een tegenstroming. Er zijn steeds meer mensen die de kracht van kwetsbaarheid zien, mensen die weten dat ook nare gevoelens bij het leven horen en dat niemand eraan ontkomt. En dit is geweldig. Maar er zijn ook misverstanden ontstaan.

Falen, bijvoorbeeld, wordt steeds meer geaccepteerd. Mocht je nu denken ‘Nou daar merk ik dus mooi helemaal noppes van’, I’m sorry. Deze nieuwe manier van denken is op veel plekken al gaande, maar helaas nog niet overal. Over het geheel genomen is kwetsbaarheid en het daarbij horende falen tegenwoordig meer geaccepteerd dan jaren geleden.

De misverstanden

Je mag falen en daar mag je je zelfs oké over voelen. Het hoort erbij. Als je iets onderneemt wat de moeite waard is, zul je een keertje falen. Daar mogen we nu open over zijn. Zolang we er dan maar wel als Mens 2.0 uit komen en het liefst zo snel mogelijk.  Doordat falen nu helemaal oké is, lijken we te vergeten dat het nog steeds hartstikke pijnlijk is. TEDx talks zijn hier een prachtig voorbeeld van. Eerst heeft de spreker het zwaar gehad en het liefst flink gefaald, om tot een dieptepunt te komen en daar zoveel van te leren dat diezelfde persoon daarna zichzelf volledig ontstijgt en naar de top vliegt.

It still hurts

Door het te accepteren doet het niet minder pijn. En door die pijn niet te erkennen, mag het er dus nog steeds niet zijn. We verstoppen de pijn en doen alsof we er weer helemaal bovenop zijn, voordat dat dit echt het geval is. Het is gevaarlijk en misleidend om niet te willen toegeven dat er een heleboel rotgevoelens bij het falen komen kijken. Die komen eerst. Daarna komen we (soms) bij die wijze conclusie die het allemaal waard maakt. Het is zo hip geworden om te leren van je fouten dat er één ding ongeoorloofd is geworden: fouten maken zonder binnen afzienbare tijd te laten zien wat je er allemaal van geleerd hebt.

De nadruk ligt te veel op het opstaan

Hierdoor leren we nog steeds niet op een gezonde manier om te gaan met falen en het proces van weer opstaan. De pijn durven we niet te voelen, omdat we alweer druk bezig zijn met de lessen die we hiervan geleerd moeten hebben. We voelen niet hoe het echt is om met je snufferd op de harde, koude vloer te liggen. We vergeten de moed die nodig is om onszelf weer overeind te hijsen. De nadruk ligt op het opstaan en de rest van het proces wordt over het hoofd gezien.

Daar komt mijn geweldige metafoor

Je breekt je been. Dan kun je niet meteen daarna zeggen: ‘Hmm, dat was niet slim. Bij deze loop ik nooit meer met twee treden tegelijk de trap af. Top, ik heb mijn lesje geleerd.’ En je staat weer vrolijk op en loopt verder. Nee, dat kan niet. Want je bot is niet acuut genezen door de les die jij geleerd hebt. Maar als je lichaam alle verzorging, tijd en revalidatie krijgt dat het nodig heeft, wordt je bot juist sterker dan ooit en zal je hem niet snel nog eens breken.

Neem het revalidatieproces serieus

Het is de hoogste tijd om flink op onze snoet te gaan, de pijn toe te laten, de wond te verzorgen en rustig te revalideren. Geef je het niet genoeg tijd en liefde, dan loop je de rest van je leven met een slecht genezen botbreuk. Het blijft zeuren, het blijft je aandacht trekken. En totdat je het revalidatieproces alsnog netjes doorloopt, zul je er altijd last van houden.

Echt leren kun je pas nadat je even bent blijven liggen op die betonnen vloer, om je heen hebt gekeken en hebt gezegd: ‘Dat deed echt zeer.’ Daarna krabbel je langzaam omhoog. Eenmaal opgestaan zie je de wereld op een andere manier. Maar sta je te snel op, dan val je gewoon weer om (net als in het echte leven. Of ben ik gewoon oud aan het worden?).

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.