omgaan met rotgevoel

Beter omgaan met dat rotgevoel – het begint bij erkennen

Ik wil altijd weten waarom ik me rot voel, voordat het er mag zijn. Ik ga toch geen potje janken als ik niet precies weet wat er aan de hand is!? Niet echt handig volgens dr. Brown. Alles behalve handig zelfs. De belangrijkste stap sla ik namelijk over. Erkennen dat ik me rot voel. 

Toen ik eenmaal bewust was van mijn eetstoornis en er enigszins een heel klein beetje controle over begon te krijgen (is het al duidelijk dat het hier om een ietspietsiebeetje controle gaat?), kwam al snel de vraag: ‘Wat zit erachter?’. Vrijwel niemand bedenkt namelijk op een dag maar gewoon een obsessie voor (niet) eten te ontwikkelen. Althans, ik hoop dat niemand hier bewust aan begint, want het is een hel om er vanaf te komen.

Kwetsbaarheid is de vijand

Zoeken naar de oorzaak was alles behalve makkelijk. Na een aantal conclusies langs te hebben zien komen, landde ik op: ik heb er een hekel aan om mijn emoties toe te laten. Klonk wel plausibel. Zowel de negatieve als de positieve mochten er niet zijn. Beide zijn eng, want kwetsbaarheid. En kwetsbaarheid is de vijand. Geen emoties voelen en/of tonen, dat maakt je sterk. Wie dat ooit heeft bedacht, moet de bak in. Levenslang.

Seintje

Toen ik me na dit inzicht weer wat beter en sterker ging voelen, was ik direct minder bezig met eten en kon ik het veel beter loslaten. Raar (willen) doen met eten is voor mij het seintje dat er iets dwarszit wat de ruimte nodig heeft. Soms heb ik zin om dit de ruimte te geven en soms besteed ik mijn tijd liever ergens anders aan. Maar tegenwoordig ben ik altijd op tijd.

Rationaliseren en verzinnen

Voor jou zitten er maar twee witregels en één tussenkop tussen de twee bovenstaande alinea’s. In werkelijkheid waren het een heleboel maanden tot de nok toe gevuld met frustratie. Therapeuten en gewone mensen (nee, therapeuten zijn geen gewone mensen) bleven hameren op het ‘wat’ en ‘waarom’. En ik deed braaf mee met deze zoektocht zonder eind. Omdat ik maar niet kon voelen wat er precies aan de hand was, ben ik de boel gaan rationaliseren en zelfs verzinnen. ‘Ah, dit klinkt wel logisch. Best een heftige gebeurtenis. Dan is dit waarom ik me vandaag kut voel.’ Mocht je het je afvragen: dit heeft me niet echt verder geholpen.

Verklaring is een vereiste

In deze wereld is het niet oké om iets te voelen zonder daar direct een verklaring voor te hebben. Alles moet logisch en duidelijk zijn. Anders is het raar en dat moeten we niet hebben. Deze overtuiging is niet alleen buiten mij, maar ook binnenin mij vrij overheersend. Ben ik aan het huilen, dan is er één vraag die op repeat staat: ‘Why!?’

Erkennen en toelaten

Nu is het dus de kunst om zonder enige kennis van het ‘waarom’ je rotgevoel te erkennen. ‘Hee, je bent er. Welkom.’ Anders is het ook zo sneu. Dan zit je rotgevoel daar maar zonder dat iemand door heeft dat het bestaat. Daar zou ik ook heel verdrietig en opstandig van worden. Ik zou wegduiken achter een bank en in een hoekje gaan zitten mokken. En dat doet je rotgevoel dus ook. Pas als het er mag zijn, komt het achter de bank vandaan. Logisch dat je niet kon zien wat het was, het had zich verstopt. Nu schijnt er licht op en is de kans een stuk groter dat je helder krijgt what is happening.

Ik ben een complexe ui

Door dit vaker te doen (succesrate is nog ver beneden de 100%) heb ik gemerkt dat ik soms boos lijk, terwijl ik bang ben. Dat ik soms verdrietig lijk, terwijl ik eigenlijk boos ben. En dat ik weleens bang lijk, terwijl ik eigenlijk heel blij ben. Nu weet ik hoe ontzettend raar mijn gevoel werkt en dat ik uit meer lagen besta dan de meest complexe ui (kan een ui complex zijn?). En door de rust dat dit inzicht heeft gebracht, houdt mijn hoofd soms ook even zijn smoeltje.

Voortaan geef ik mezelf waardering wanneer ik opmerk dat iets me niet lekker zit. Ik word niet boos omdat ik geen uitgebreid analyserapport erbij krijg. Dit is al een hele accomplishment. Het toelaten is de volgende stap. En daarna is het de bedoeling om alles wat je tegenkomt te verwelkomen met oordeelvrije nieuwsgierigheid. Maar hé, laten we niet te hard van stapel lopen.

2 antwoorden
  1. Ilona
    Ilona zegt:

    Dit is wel een eyeopener voor me op het juiste moment. Mooi geschreven! Ik zal is proberen wat minder vaak mezelf af te vragen waarom ik me ‘zo’ voel.

    Beantwoorden
    • Shirley
      Shirley zegt:

      Wat fijn om te horen dat hij precies op het juiste moment binnenkort, Ilona! Ik hoop dat het je lukt om wat vaker het waarom los te laten en het gevoel er te laten zijn.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.