goede dagen

Chronische pijn en goede dagen

Goede dagen, de dagen waarop ik minder dan gemiddeld veel rugpijn heb, zijn moeilijk. Ze zijn eng, ze zijn verwarrend. Het voelt ontzettend ondankbaar om dit eerlijk toe te geven. Je zou toch bijna uit elkaar moeten springen van blijdschap als je eindelijk een dag wat minder pijn hebt?

Ik heb nog nooit zo veel ‘goede dagen’ achter elkaar gehad als vandaag de dag. Al een aantal weken zit mijn pijnniveau onder het gemiddelde. Het lijkt erop dat ik eindelijk mijn formule heb gevonden (zo veel liggen × zo weinig zitten × genoeg yoga × alles goed afwisselen = pijnverlichting). En dat is geweldig. En verwarrend. De identiteitscrisis waar ik in verkeer is niets vergeleken met de puberteit.

Het krappe kooitje

De beperkingen die mijn rug mij cadeau heeft gedaan, waren als een krap kooitje dat op mijn 13e om mijn leven heen werd gezet. Hierdoor bleven er te weinig opties over om gezellig mee te doen aan de identiteitscrisis die zo normaal was voor mijn leeftijd. Ik begon rustig aan steeds beter mijn weg te vinden binnen de grenzen die het universum voor mij had bepaald.

Mijn niet-zo-oneindige lijst

Mensen met een goede fysieke en mentale gezondheid hebben een oneindige lijst van mogelijkheden in hun leven – denk aan studie, werk, hobby’s, toekomstplannen etc. De lijst die ik kreeg was daarentegen al deels afgestreept. Dit deed en doet hartstikke zeer, maar het heeft het vinden van ‘mezelf’ wel een stuk makkelijker gemaakt. Ik hoefde niet in het wilde weg uit een sterrenhemel aan mogelijkheden te bepalen welke sterretjes mijn karakter en leven zouden gaan vormen.

Onverwacht veel goede dagen

Na de muren van mijn hokje hier en daar wat te hebben verplaatst en zo te hebben gedraaid dat er steeds meer zonlicht door het raampje naar binnen kwam, vond ik dan eindelijk mijn formule. Nu blijven de ‘goede dagen’ maar voortduren en mijn hele wereld staat op zijn kop.

Oorzaak 1: Identiteitscrisis.

Wie ben ik als ik niet dat meisje ben dat altijd op haar tandvlees bijt en haar best doet te blijven lachen ondanks dat ze langzaam misselijk wordt van de rugpijn? Als ik niet dat meisje ben, wie ben ik dan!?

Ik probeer me de laatste jaren steeds meer los te koppelen van de staat waarin mijn lijf verkeert. Prima plan, zou je zeggen. Maar mensen lijken wel een beroerte te krijgen als ik laat weten dat ik weinig pijn heb, maar verder niet zo lekker in mijn vel zit. En ik ben zelf een van die mensen (om het makkelijk te maken). Het is top dat ik vrolijk kan zijn mét veel pijn, maar dan hoor ik me toch minstens net zo goed te voelen met minder pijn. Ja, ik weet dat mensen zonder pijn ook niet altijd op en top gelukkig zijn. Dat wéét ik, maar het voelen en geloven is een ander verhaal.

Oorzaak 2: Ben ik een aansteller?

Ik begin acuut te twijfelen aan de validiteit van mijn aandoening. Op de een of andere manier zorgt een dag waarop ik minder pijn voel er direct voor dat ik ga betwijfelen of ik me misschien wel alle andere dagen de afgelopen 10 jaar heb aangesteld. Niet dat ik er dan een verklaring voor heb waarom ik me zo lang heb aangesteld en waarom het juist vandaag patsboem anders is. Heeft de tandenfee vannacht misschien een nieuwe rug voor me achtergelaten? You never know…

Graag gewoon genieten

Waarom zou een goede dag de waarheid van alle slechte (en gemiddelde) dagen in twijfel moeten trekken? Het slaat nergens op en toch gaat mijn hoofd hier naartoe in een goede periode. Gezien de lengte van de huidige goede periode, is mijn hoofd daar al een tijdje aan het vertoeven en begin ik me af te vragen wat ik hier aan kan doen. Ik wil namelijk best graag gewoon genieten van het feit dat ik na 13 jaar eindelijk de juiste formule gevonden lijk te hebben.

Minder identificeren, meer vertrouwen

Geen kant-en-klare oplossing deze keer. Mezelf minder identificeren met mijn kapotte ruggetje en leren vertrouwen op wat ik voel, lijkt me een goede eerste stap. Mezelf geloven, zonder hier enig bewijs voor nodig te hebben. Ongeloof is zo diep in mijn botten getrokken door zo vaak niet geloofd te zijn door dokters, familie, vrienden en wildvreemden, dat het meteen naar boven komt als het even de kans krijgt. Ontwikkelpuntje zullen we maar zeggen.

Ik ben heel benieuwd of dit alleen maar reusachtige vraagtekens in je ogen oproept en kortsluiting in je hersenpan veroorzaakt of dat je misschien wel iets soortgelijks hebt gevoeld. Heb jij ook ‘goede dagen’ en wat houden die precies voor je in? Herken jij die verwarrende momenten? En hoe ga jij daarmee om?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *