luister naar je hart

Luister naar je hart

Die weet het beter dan de allerbeste zelfhulptips & tricks

Daar was dan eindelijk die vakantie waar we al maanden naar uitkeken. Italië, aan het strand. Alleen maar relaxen en niks doen. Het perfecte oplaadmoment! Daar dacht mijn rug helaas anders over.

Voor het eerst had ik deze vakantie de hoop dat mijn sneue en pijnlijke ruggetje een beetje normaal zou doen. Vraag me niet waar ik deze hoop vandaan had gehaald. Maar hé, een mens moet wat.

Ontspannen en genieten

Moet lukken, zou je zeggen. Je doel van de vakantie is toch niks doen? Hoe kun je daar nou meer pijn van krijgen? Nou, dat kan ik je achteraf heel goed uitleggen. 1) Heerlijk (uit)slapen. Alleen heerlijk als het een goed matras is. 2) Gezellig uit eten. Alleen gezellig als de stoelen goed zijn en het niet te lang duurt (of ik kan staan). 3) Romantische strandwandelingen. Alleen romantisch als de ondergrond niet al te zompig, ongelijk of scheef is.

Zo eigenwijs

Alledrie de activiteiten vind ik geweldig, alleen na een paar dagen zei mijn rug: ‘Jo, ben je nog van plan om normaal te gaan doen, anders ga ik je zo dwingen om te gaan liggen en dat is een stuk minder prettig dan als je nu zelf verstandig bent.’ Blijkbaar praat mijn rug zoals een strenge, kijk-mij-praten-als-de-jeugd-van-tegenwoordig-ouder dat zou doen tegen een eigenwijs kind. Best toepasselijk.

Mijn grote mattie: schuldgevoel

Halverwege de vakantie kwam ik mijn bekende, beruchte en niet zo geliefde vriend weer tegen: schuldgevoel. Schuldgevoel zei: ‘Je bent een slecht vriendinnetje. Door jou kan je vriend niet de vakantie hebben die hij verdient.’ Tja, daar werd ik niet zo happy van en al snel vond ik mezelf huilend onder de douche. Niet zozeer voor het dramatische effect, voornamelijk om het geluid te smoren. Anders zou ik een nóg slechter vriendinnetje zijn.

Hongerige hyena

Nog voor deze huilbui, die eigenlijk wel een beetje leek op de stortbui die ons een paar dagen later te wachten stond, besloot ik the work op de situatie toe te passen. Als een hongerige hyena liet ik het onderzoek los op deze gedachten die me nu al meer dan 10 jaar achtervolgen. Het idee dat ik niet leuk of goed genoeg ben als mijn lichaam niet in zijn best mogelijke staat is. Ik weet dat het niet waar is; I’m working on it.

Toch geen toverspreuk

Na het onderzoek was ik dan wel tot een geruststellende conclusie gekomen, maar ik voelde me niet echt beter. En daarbij voelde ik: nu mag ik niet meer verdrietig zijn. Maar dat deed het gevoel natuurlijk niet als een toverspreuk opgaan in rook.

Waarschijnlijk zou Katie me nu zeggen dat ik nog niet klaar ben met mijn onderzoek. Maar gewoon huilen en knuffelen voelde op dat moment beter. En was ook minder tijdrovend. Hallo, we moesten wel cocktails drinken op het strand, hè. Ik had wel wat belangrijkers te doen dan mijn gedachten onderzoeken.

Moral of the story?

Een good old huilbui en een goede knuffel geeft mij nog altijd de meeste opluchting en troost. Het is fijn om je gedachten te kunnen onderzoeken, maar je omstandigheden veranderen niet. Er kan dus nog steeds genoeg overblijven om je verdrietig over te voelen. Ik heb geleerd tijdens het herstellen van mijn eetstoornis dat ik emoties niet mag wegdrukken en ik heb de positieve resultaten daarvan gezien. Dus ik ben niet van plan ooit afstand te doen van die wijze les.

Met mijn gedachten aan de slag gaan en me dan acuut beter moeten voelen? Het gaat hem niet helemaal worden voor mij. Het leven zou wel heel saai worden zonder al die minder plezante emoties.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published.