pijn betekent liefde

Pijn betekent liefde. En ik kies liefde.

Bij de vorige oefening waarin de vraag ‘welke pijn wil je?’ centraal stond, ging het vooral over wat algemenere keuzes wat betreft je toekomst en wat je wilt van het leven. Toch kwam deze vraag afgelopen week op een heel ander vlak ineens keihard bij me binnen.

Het volgende bericht kan als pijnlijk dramatisch worden opgevat. Er zit wel een interessante boodschap in. Maar ik wil niet de oorzaak zijn van jouw gekots. So be warned.

Gezond zijn is niet mijn grootste talent

Fysiek zit ik niet erg normaal in elkaar, ik heb elke dag pijn en er zijn veel dingen die ik niet kan of in elk geval beter niet kan doen. In het begin van onze verkering (want relatie is een saai woord) kreeg mijn vriend hier niet zoveel van mee. Ging het niet goed genoeg, dan sprak ik niet met hem af. Als ik hem zag, hield ik me groot. Maar ondertussen, 3 jaar later, heeft hij me steeds vaker op ‘slechte’ momenten meegemaakt. En ik ben steeds slechter geworden in het verbergen van mijn verdriet/frustraties/zorgen.

Oh man, ik ben mezelf wel echt aan het verkopen nu, hè? …

Gedeelde smart is halve smart

En als ik dan weer eens oh-zo-charmant in zijn armen hang terwijl ik probeer niet al te veel snot op hem achter te laten (supermoeilijk, op een gegeven moment is alles gewoon waterig en zout), besef ik weer dat dit voor hem ontzettend moeilijk moet zijn. Gedeelde smart is halve smart, omdat de helft van de shit verhuist de ander.

Het voelt oneerlijk, maar ik heb het opgegeven me ertegen te verzetten. Zijn knuffels, woorden, begrip en steun zijn irreplaceble voor me. Besides, ik wil geen ruzie met hem en dat krijg ik wel als ik wacht tot (ik denk dat) hij slaapt om in alle rust een potje te kunnen grienen. Ik heb gewaarschuwd voor het drama, don’t judge.

Dramaqueens met piemels en baarden

Alle aanpassingen die ik nodig heb, alle momenten dat ik kapot ben en alle dingen die hij nooit met mij kan doen (oh en vergeet de snotterbuien niet), lijken hem niet echt te boeien. Het heeft me altijd verbaasd hoe hij zo simpel kan denken over deze dingen. Ja, het is een man, I know. Maar toch. Ik ken genoeg dramaqueens met piemels en baarden.

‘We komen er samen wel uit.’ En dat geloof ik ook echt. Maar waarom bekruipt me dan toch zo vaak dat nare schuldgevoel alsof ik hem weghoud bij een beter leven? 

Twee voor de prijs van één

Toen kwam Mark Manson langs (niet fysiek, dat zou een beetje gek zijn). En eindelijk snap ik hoe ik dit rotgevoel moet zien. Dit schuldgevoel is namelijk de pijn die ik wil, de pijn waar ik voor kies. Ik wil zo’n lieve vriend, en dus moet ik soms dealen met het gevoel hem tot last te zijn. Twee voor de prijs van één. Kinda.

So what?

Het maakt het zoveel minder ingewikkeld. Het doet hem soms pijn om mij zo te zien. Het doet mij soms pijn om hem zo te zien kijken. Het doet pijn. So what? Deze gedachten maken me rustig en stoppen de neerwaartse spiraal voordat deze de fase van zelfhekel bereikt.

Voortaan zeg ik tegen mezelf als de bekende gevoelens weer omhoog borrelen: Oké, het doet zeer. Prima. Kom maar door. En gooi er nog een beetje extra bovenop. Ik weet waar ik het voor doe. Pijn betekent liefde. En ik kies liefde.

2 replies
  1. Kim
    Kim says:

    Mooi, Shirley, super mooi inzicht. En herkenbaar maar nog niet eerder zelf zo duidelijk zo kunnen omschrijven. Thanks! ?

    Reply
    • Shirley
      Shirley says:

      Dank je wel, Kim! Liefde bestaat helaas niet zonder pijn, maar gelukkig kun je die pijn met zijn tweetjes dragen 🙂

      Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published.