gelukkig leven met chronische pijn

De sleutel voor een gelukkig leven met chronische pijn

Hoe ik met mijn kapotte rug – en vooral met de bijbehorende beperkingen – toch zo dicht bij mezelf ben gebleven? Die vraag kreeg ik onlangs. Dit is mijn antwoord.

Ik geloof dat we geboren worden met een heleboel opties, ontelbaar veel paden waarop we gelukkig kunnen worden, en gedurende ons leven krijgen we duwtjes in allerlei richtingen. Soms zachtjes (denk aan een nieuw persoon in je leven die jou weer net een andere kant op laat kijken), soms wat harder (denk aan mislukte rugoperaties). Naast de duwtjes van het leven sturen wij zelf natuurlijk ook met elke keuze weer een beetje bij en zo belanden we uiteindelijk op de weg die we vandaag bewandelen.

Afscheid nemen van toekomstige Shirley’s

Heftige gebeurtenissen en veranderingen in je gezondheid, hoe traumatisch ook, hoeven niet automatisch te betekenen dat je van jezelf afraakt. Wat er meestal gebeurt, is dat je afraakt van het beeld dat je van jezelf had. En zoals in dat beeld zul je nooit meer worden.

Ik heb van zoveel toekomstige Shirley’s afscheid moeten nemen – en dat heeft vreselijk veel pijn gedaan, maar het was ook heel erg nodig. Pas toen ik mezelf de kans gaf om te rouwen om alle varianten die onmogelijk geworden waren, kwam er ruimte om goed voor mijn lijf te zorgen i.p.v. mezelf alsmaar (bewust of onbewust) te pushen naar een normaal leven met een normaal lijf. Door het loslaten leerde ik oké te zijn met wie ik nu ben en vanuit daar kon ik weer kijken naar de mogelijkheden die er wél waren. Zo is ook mijn bedrijf ontstaan.

Praktisch voorbeeld

Ik wilde niets liever dan dansen toen ik jong was. Daar lag voor mij het ultieme geluk; ik wist het zeker. En toen brak ik m’n rug. En mislukten de operaties. In die 10 jaar ellende heb ik hier en daar nog wat dansproeflessen gedaan en alle keren zat ik al snel huilend aan de kant. Pas nadat ik de tijd had genomen om te rouwen om het dansende lijf dat ik nooit zal hebben, vond ik de ruimte om naar nieuwe manieren te kijken. Zo kom ik vandaag de dag op stijldansles. Het ziet er niet uit wat ik doe, ik ben zeker niet goed, het is stijfjes en soms moet ik nog steeds langs de kant zitten en doe ik pasjes niet mee, maar ik ben er, al 6 jaar. Ik dans. En ik was dit nooit gaan proberen als ik niet eerst mijn beeld van de geweldig goed streetdancende ik had losgelaten.

Van jezelf wegraken

Dus lieve jij, het is niet dat je lichaam je verder van jezelf af heeft doen raken, het is dat het je een ander pad in heeft gestuurd. En op een pad lopen terwijl je continu achterom kijkt naar iets wat er nooit zal zijn, dát is waardoor je steeds verder van jezelf afraakt (en probably regelmatig op je mooie smoeltje gaat, omdat je de kuilen en kiezelsteentjes over het hoofd ziet).

Terugveren naar je authentieke zelf

Wanneer je loslaat wie je dacht te worden, kun je terugveren naar je authentieke zelf.

Jouw kern heeft niets te maken met wat je doet, hoe je dagen eruit zien of hoeveel of weinig je fysiek kunt, die kern heeft te maken met wie jij vanbinnen bent. Wat je bent, is niet ziek of kapot; je bent creatief, spontaan, intelligent, vrijgevig, zorgzaam, vul maar in. Dát is wie je bent. Hoeveel energie je hebt, heeft daar niets mee te maken. Het betekent alleen dat wie je ten diepste bent wat minder uitingsvormen krijgt dan bij mensen met een gezond lichaam. Je zult nooit ‘normaal’ worden, maar gelukkig des te meer.

Een geweldig bijgevolg van het loslaten

By the way, door het idee los te laten dat ik iemand was/moest zijn met een gezond lichaam, ontstond er ruimte om eindelijk eens voor dat lichaam te zorgen. Dat betekende dat ik mijn leven kon gaan aanpassen op wat mijn lieve lijf nodig had (niet meer zitten, elke dag een paar uur liggen). Dit is de reden dat ik vandaag de dag, ondanks alle verwachtingen, minder pijn heb dan 5 jaar geleden. Miracles do happen when you get rid of identities.

Nog een praktische tip

Probeer dingen uit. Er zijn 100.000 dingen in de wereld die ik nog nooit heb gedaan en volgens Pippi Langkous zou ik ze alle 100.000 kunnen, maar volgens mij kunnen daar nog minstens 100 wegen liggen waar ik heel gelukkig op zou kunnen worden. Met andere mensen, ander werk, andere hobby’s, andere alles. Je kunt niet uitdenken hoe iets zal zijn, je krijgt alleen helderheid door het te doen. So do it!

Gelukkig leven met chronische pijn

Het belangrijkste wat ik wil zeggen, is: rouw, alsjeblieft rouw. Na het rouwen komt de acceptatie en het loslaten bijna vanzelf. En dan openbaart zich de ruimte die je nodig hebt om je mogelijkheden te zien. Het gaat niet meer worden zoals je ooit hoopte of dacht. Het gaat anders worden. En misschien wel beter.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *