grenzen aangeven

Grenzen aangeven – ben jij wel duidelijk genoeg?

Ik las dit artikel laatst op mijn favoriete blog en moest er wel over schrijven. Hierin wordt uitgelegd aan de hand van de grootse wijsheid van Brené Brown dat wie grenzen aangeeft beter voor zichzelf zorgt én voor anderen.

Maar die grenzen zijn lastige dingen. Stiekem willen we allemaal dat mensen op een magische manier ‘weten’ waar onze grenzen liggen. Als jij nou eens kunt ruiken waar mijn grenzen liggen, dan kan ik voortaan mijn frustratie zonder schuldgevoel uiten als je er weer eens overheen gaat.

Het is iets waar ik nog veel te regelmatig tegenaan bots. Als muren die maar niet aan de kant willen gaan (zó lullig). In mijn hoofd zijn mijn grenzen oh zo logisch en vanzelfsprekend. Hoe kunnen anderen dat niet gewoon snappen?

Ik voel me soms boos op mensen zonder dat zij enig idee hebben dat er iets aan de hand is. ‘Ach, ze zal wel een rotdag hebben, of hoofdpijn, of ongesteld zijn.’ Dat laatste hoef je trouwens niet serieus te proberen, want alle chocola in de wereld kan die opmerking nog niet goedmaken. Stiekem weet ik op zo’n moment ook nog eens dat mijn boosheid niet helemaal terecht is. Frustratie maal twee.

Genie in a bottle

Toen er laatst dus weer op een ‘gezellige’ avond zo’n momentje kwam dat ik eigenlijk mijn haren uit mijn hoofd wilde trekken en wilde schreeuwen dat ik weiger nog langer zo respectloos behandeld te worden, wist ik me gelukkig in te houden. Als een genie uit een bottle kwam even later dit artikel ineens voorbij. En dat deed me niet alleen beseffen hoe belangrijk het is dat je je grenzen aangeeft (voor jezelf én anderen), maar ook om een heleboel misplaatste gevoelens te kunnen voorkomen.

Algemene kennis

Het stiekeme besef dat ik helemaal het recht niet heb om me zo te voelen, maakt me onbewust vaak hartstikke onzeker. Ben ik echt zo lastig? Vraag ik te veel? En de andere stem roept dan weer: ‘Uhm nee, ik vraag toch niks! Ik verwacht alleen maar dat je mijn gedachten kunt lezen. Dat je het merkt dat mijn hmhm net iets omlaag i.p.v. omhoog gaat en dat er dus alarmbellen bij je af moeten gaan. Dat is toch algemene kennis!?’

Dom en onverschillig

Ik wil niet zo’n overgevoelige doos zijn waar ik zelf ook een hekel aan zou hebben. Dus ik ga niet zomaar moeilijk doen als ik vind dat je iets stoms tegen me zegt. Ik ga de sfeer toch niet verpesten!? Die taak heb jij al voor mijn neus weggekaapt. Maar na een aantal keren op mijn tong gebeten te hebben, is hij zo bont en blauw dat de stoom ineens uit mijn oren komt (biologisch gezien volledig correcte oorzaak-gevolg). Ik snap echt niet dat je zo dom en onverschillig kunt zijn!

Eigenlijk ben ik de dommerd

Niemand is hetzelfde, niemand denkt of voelt hetzelfde. Iedereen heeft een ander rugzakje, of handtasje, of reiskoffer. Alleen al mannen en vrouwen worden heel verschillend opgevoed en krijgen andere gedragsregels mee (om religie, cultuur en familiepatronen er maar even buiten te laten). Wat voor de ene persoon dus een hele logische of bekende grens is, heeft iemand anders nog nooit bij stilgestaan.

Moodringen op je voorhoofd

Het is onwijs frustrerend wanneer mensen geen rekening houden met jouw grenzen. Maar vraag je eens af: ben jij wel duidelijk geweest? Denk jij stiekem een verzameling moodringen op je voorhoofd geplakt te hebben? Want, voor zover ik weet, heeft niemand dat. Al zou het best een geniaal idee zijn.

Heb je iemand wel echt duidelijk gemaakt waar je grenzen liggen en banjert diegene er alsnog overheen: do your thang! Je hebt het recht om er wat van te zeggen. Maar wees wel een beetje lief voor die ander.

Vrijwel niemand heeft ooit echt verkeerde bedoelingen. Het komt alleen niet altijd uit hun mond zoals jij het wilt horen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *