is dit het nou

Waarom je ‘Is dit het nou?’ serieus wilt nemen

Zeg eens eerlijk, hoe vaak heb jij ‘Is dit het nou?’ gevoeld of gedacht? En hoe vaak ben je toen héél hard weggerend van dat gevoel? 100% van de tijd? Ik lange tijd in elk geval wel.

Waar halen we het lef vandaan om ons dit af te vragen?! We hebben het toch goed? We zouden eens wat dankbaarder moeten zijn en vooral niet zo egoïstisch. Wie denk je wel dat je bent?

Onze reactie op ‘Is dit het nou?’

‘Is dit het nou?’ maakt ons bang én schuldbewust. Waar halen we het lef vandaan én hoe kunnen we dit zo snel mogelijk wegmoffelen? Want straks moeten we onze relatie verbreken, baan opzeggen en emigreren. Die stem moet weg. En we moeten er gewoon het beste van maken. Want we hebben het eigenlijk hartstikke prima. Niets te klagen. Echt helemaal niets.

Een van de belangrijkste lessen uit Untamed van Glennon Doyle is om te luisteren naar deze stem. En het fantastische voorbeeld hiervoor is de cheeta Tabitha.

Tabitha

Tabitha is geboren in gevangenschap, in een safaripark, en kent geen andere wereld dan deze. Ze is opgegroeid naast een hond en heeft daardoor geleerd achter knuffelbeesten aan te rennen om bezoekers een showtje te geven. Nadat ze haar kunstje heeft laten zien, ziet Glennon het in haar ogen: de wildernis. Hoe hard ze ook is getemd om deze behoeften en verlangens weg te stoppen en te vergeten wie ze werkelijk is, het zit er nog steeds. Ze voelt dat er meer is dan het safaripark. Veel meer. En als dit een cheeta kan overkomen, dan kan het ons mensen zéker gebeuren.

Wat als je het voortaan toelaat?

Mijn vraag aan jou is simpel: zou je de is-dit-het-nou-gedachten voortaan willen toelaten? Of in elk geval niet wegstoppen. Ik beloof je dat je er helemaal niets mee hoeft te doen. Alleen toelaten.

Van alle keren dat ik dit gevoel heb gehad, heb ik elke keer anders gehandeld. Eerst was het alleen maar heel hard wegrennen en me kapot schamen. Uiteindelijk ben ik begonnen het gevoel met een open mind te onderzoeken. En soms leidde dat tot actie. Soms leidde het een jaar later tot actie. En soms tot helemaal niets (behalve weer wat meer verbinding met mezelf – ook best wel leuk).

Je hoeft niets te veranderen, alleen maar te luisteren

Dit is oké. We hoeven ons leven niet op de kop te zetten, maar deze stem wil jou wel iets vertellen. Deze stem komt vanbinnen, uit onze kern, en dat is iets om naar te luisteren, al is het alleen maar om het luisteren zelf. Net zoals je soms naar je hoofd luistert, zodat hij daarna kalmeert. Ik kan je niet garanderen dat de stem kalmeert, maar als je hem werkelijk kunt horen, zakt de angst en schaamte wel af. Er echt naar luisteren zorgt er automatisch voor dat je dichter bij je kern komt. En dat is alles wat we willen, dat is waarom we doen wat we doen. Daar komen de meest kloppende beslissingen en de mooiste keuzes vandaan. En dit is weer een manier om één stapje dichter bij die prachtige plek te komen. Luisteren, niet wegrennen, that’s all.

Wat is jouw wildernis?

Bonusvraag voor vandaag: wat is voor jou wat de wildernis voor Tabitha is? Dit hoeft niet wild te zijn! Mag wel. Maar het is in elk geval een verlangen. Hoe ziet die relatie eruit waar je stiekem naar verlangt, maar ook van overtuigd bent dat je veel te veel verwacht en dat zoiets alleen in sprookjes bestaat? Of die baan? Of dat huis? Dat leven? Die studie? Die vriendschap? Die zelfliefde? Ook hier hoef je niets mee te doen. Stel jezelf de vraag, luister and just see what happens.

P.S. Untamed is een van de meest impactvolle boeken die ik de laatste tijd heb gelezen. Denk je erover om hem ook te bestellen (of zelfs om een heel ander product te bestellen bij Bol.com) én wil je mij graag steunen? Doe het dan via deze affiliate link. Dit kost jou niets extra’s en bezorgt mij juist een heel fijn extraatje!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *