twijfelen aan mezelf

Vandaag stop ik met twijfelen aan mezelf. En jij ook.

Waarom schrijven over een kapot bord? Omdat ik hem kapot heb gegooid. Iets wat ik al mijn hele leven wilde doen. Iets met kracht, iets dat eigenlijk niet mag. Breken. Smijten. Maar wat dan nog? Nou, vlak voordat ik hem in 100 stukjes gooide, had ik een spraakopname aangezet om mezelf wat dingen te vertellen die ik nooit meer mocht vergeten. En toen ik bij het terugluisteren de kracht in mijn stem hoorde, wist ik dat ik dit moest delen. So, here we go.

I’m done. Ik ben helemaal klaar met twijfelen aan mezelf. En ik ben er niet alleen klaar mee, ik kan het niet langer.

Het maakt niet uit. Het maakt niet uit wat andere mensen van me denken of vinden. Of ze me te veel of juist te weinig vinden. Te klein of juist te groot. Het maakt niet uit wat mensen vinden van mijn behoeften en of ze deze kunnen bevredigen – dat geeft mijn behoeften geen greintje minder bestaansrecht. Het maakt niet uit of mensen denken dat ik zwak ben. Of dat ik dingen anders zou moeten doen, meer of minder zou moeten voelen of delen of praten. Het maakt niet uit.

Het enige dat uitmaakt, is wat ik denk en weet en voel. Ik ben het ZO, ZO, ZO zat om aan mezelf te twijfelen. Ik voel wat ik voel en ik ben wat ik ben. Ik ga voortaan staan voor wie ik ben, wat ik nodig heb en wat belangrijk is voor mij.